Feeling the Blanks

33

2011-11-07T16:43:00.002+02:00

Kaybolmaya gelmedin mi sen bu kadar yolu; uzaklarda yaşamak için 33'üncü doğum gününü.

Sen çocukken de kaybolmaz mıydın hem? Hani annene kızdığında evin tozlu-saklı yerlerinde bir an önce bulunup teselli edilmeyi bekleyen...

Büyüdün mü sahiden, kaybolmayı becerebilmişken bulunamadığına da içlenen. Sen.. Sana diyorum 33. Hoş gelmedin pek.

Eve Dönüş

2011-10-21T01:38:00.003+03:00

Birkaç lokma uğruna darma duman olmuş mutfak tezgahı toparlandı önce. Islak bir kağıt havlunun üzerine boca edilmiş yumurta kabukları, domatesin çürümüş, maydonozun sararmış yanı peynir kırıntıları ile birlikte çöpe atıldı. Çaya dair ne varsa; süzgeci, kaşığı, bardağı kaldırıldı mermer mutfak tezgahından. Artık tezgahta hakim renk haline geldiğinden çaydan arda kalan lekeler ise pek umursanmadı. Son olarak ufak çaplı bir cinayet mahalini andıran tablo silindi; kesme tahtası üzerindeki domates kırmızıları ve suç aleti bıçak. Bulaşık makinesinde unutulmuş temiz tabak çanak özenle kaldırılıp raflardaki ezber edilmiş yerlerine yerleştirildi. Tezgah üzerindeyken kalabalık ve salaş bir görüntüye yol açan kirliler, bulaşık makinesinde kayda değer bir manzara oluşturmuyor, bu durumda bir kenarda diğerlerini beklemek zorundalar.

Sıra geldi çamaşır makinesinden çıkarılıp sağa sola savrulmuş giysilere. Bu dağınıklığın mevsim dönüşüne denk gelmesi ise biraz da hüzün katıyor bu rutine. Kısa kolluları, uzun da olsa sık kullanılan mertebesine hiç erişememiş olanları ayrı bir yere kaldırıyorum. Her sene biraz buruk yaşanır bu ayrım, kışın gelişini kabullendiğim an. Kabinin girişinde asılı olan kravat askısı bir yanda, yere özensizce istiflenmiş ayakkabılar diğer yanda elim ayağıma dolaşıyor. Yine de aradığımda uygun bir kravat ve ayakkabı bulamamam biraz gizemli bir durum sanırım.

Her şey olması gerektiği gibi işte. Yorucu bir yolculuğun ardından özenle kurgulanmış bu yoğunluğun sonunda bir sigarayı hak ettiğimi düşünüp kendimi koltuğa atıyorum. Daha birkaç gün öncesinden donanmış sofralarla, gülen yüzlerle dolu fotoğraflara dalıyorum sonra. Sigaranın yarısı bitmişken -diğer yarısı dururken değil-, bir fırça darbesi ile rötuşlanıp tamamlanmış bir "puzzle"ın eksik parçası gibi sıkışıp kalıyorum koltuk arasında, değeri kalmamış bir yoklukta.

İyice tozlu aralarına dalmadan önce koltuktan kalkabilmişken, kendimi ikna ediyorum her şeyin yolunda ve olması gerektiği gibi olduğuna. Mutfak da, giysi kabini de.. ve geriye kalan her şey işte. Olması gerektiği gibi. Neredeyse eminim yarın sabah mutlu uyanacağıma.

Gate 217 - 1

2011-06-26T23:45:00.004+03:00

Ofiste bir Cuma sabahı. Herkes haftasonu hayallerine dalmışken erkenden, ben eski rüyalarımdan birine dalıyorum yine. Son bir kaç saatmiş iş yerinde; seneler geçmiş kaçıncı “son saat”ler dolmuş meğer. Ve ben hep eve dönmüşüm sonunda. Evden-işe, işten-eve rutini bir günlüğüne işten-arşa olmuştu seninle.

Cam tavanın içeri buyur ettiği kocaman ışık hüzmesi, yüzünü saklıyor önce benden. Tuhaf.. bir meçhulden alamıyorum gözlerimi. Güneşin kör eden aydınlığında dikilmiş -bana mı ?- bakınıyorsun. Hadi, sadece birkaç adım bana doğru. Kurtar beni şu gündüz körlüğünden.

Derken anlamsız bir sohbetin içine çekiyor beni yanımdaki disiplin budalası. Evet, tabi, hı hı, haklısın. Anlamsız cümleler onaylandığında daha çabuk bitiyor neyseki. Dinlermiş gibi yaparken avuçlarım terliyor, ya gitmişsen diye zorlama hüzün sahneleri yaratıyorum. Neyseki derin bir senaryo kurgulamaya gerek kalmadan su serpiyorum kundakladığın ateşe. Ordasın işte.

Bana doğru yürümeye başladığında ne yapacağımı şaşırıyorum. Hayatta ilk kez bir duası bu kadar hızlı kabul gören bir kulun afallaması işte; belki Musa da şaşırmıştı Kızıldeniz'i ortadan ikiye ayırdığında, ne dersin ?

Gözlerinin içine içine bakarken, dakikalarca seni benden saklayan güneşe sövüyorum. Muhtemelen böyle bir günün ardından başlamıştı Gündüz Vassaf cehenneme övgülerine, "Geceye Övgü" ile. Bu zorlama aydınlanma anı hayatta duyduğum en güzel "Merhaba" ile son buluyor. Merhaba...

Katalog

2010-09-19T23:40:00.015+03:00

Karşısındaki adamın kahkahasından taşan, muhtemelen sağ omzuna isabet edecek bir tükürük zerresini savuşturup önemsiz görünen bu zafer anının keyfini çıkarmaya başladı. Adamın da benzer bir hikayesi vardı, bu da çok komikti, mutlaka dinlemeliydi. Dinliyordu da, ama birden az önce anlattığı hikayeyi dün bir başkasına da anlattığı geldi aklına; tamamen aynı cümlelerle, aynı benzetmeleri birbirinin kopyası mimiklerle süsleyip. Kendini tekrarladığını hissetti, kısa aralıklarda.

Beklediği ilgiyi göremeyen adam hikayesini detaysız, kısa versiyonu ile bitirdikten sonra ayrıldı. O ise bir sigara daha içeceğini söyleyip geride kaldı.

Kendisini bile bezdiren tekrarlar... Geriye paylaşmaya değer pek bir şey bırakmıyorum diye düşündü ve bir kez daha eksilmiş hissetti kendini. Eski bir dostu geldi aklına, hani şu ikea kataloğu tadındaki. Herkes için bir ürünü vardı sanki, her sayfasında mutlu insanlar olurdu hayatının. Gerçek miydi peki bu neşeli yüzler, yoksa flaş patlayana kadar mıydı her şey. O renk cümbüşü, çeşitlilik... Gerçek miydi sahiden ? Buna imrendiğini söylemek de pek mümkün değildi zaten, ne zaman bir sayfasına aday olduğunu hissetse hemen surat asar, flaşın patlamasına bile izin vermeden çekip giderdi. Samimi bulmuyordu sanki bu kadarını, bir insanın bu kadar sevgi dolu olduğuna inanamıyordu. Gerçek olmamalı diye kestirip attı.

Ya kendisi ? Tekrar duvarlarına her çarptığında çocuk gibi utanıyor, kimse bilmese de, kendi farkındalığı yetiyordu hezimetine. Cepten yiyordu sürekli. Bir katalog tadında yaşamaktan kaçarken sonunda kocaman bir veresiye defteri ile baş başa kalacaktı belki de.

Yarısını ziyan ettiği sigarasını söndürdü, tam asansöre yöneliyordu ki komşu ofisten biri "hey nasılsın" diye seslendi. "İyiyim" dedi, "baksana komik bir hikaye dinlemek ister misin ?"..

Qusaimodo'ya Şarkılar

2010-05-24T14:25:00.002+03:00

Ardınızda şarkılar bırakıp geçip gidiyorsunuz boşluklarım arasından.

Notalarla ağır ağır örüyorsunuz sonu, nezakatinizden ve sevimli hallerinizden zerre ödün vermeden. Sizin en başından bildiğiniz, aksine gözüm kapalı inandığım sonu.

Bana tercüme ettiğin nakaratı hariç, tek bir kelimesini bile anlamadığım şarkılara kabartıyorum yüreğimi günlerdir. Şarkılar ki, sırf gözlerinin içinde dinledim diye, bir bardak su oluyor Quasimodo'nun ateşine. Ah zavallı Qusaimodo, yüreği kamburunda Quasimodo. Nasıl yaşanır ki böyle.

Canım...canım yanıyor diyorum. Canım diyorsun.

Ardınızda şarkılar bırakıp geçip gidiyorsunuz hayatımdan.

Bu sefer, bırak da ben gideyim. Lütfen..

Bu havada da gidilir..

2010-05-09T03:51:00.016+03:00

Dönüş, tren, hüzünlü şarkılar, yağmur. Modern de olsa tren hep tren, dönüş desen alışamadım gitti, hal böyleyken şarkılar da hüzünlü tabi, yağmur desen.. boşver. Bu kadarı yeterdi zaten. Bir de kokun. Eksik olsun, diyemiyorum. Lüzumsuzdu belki.

İner inmez bir sigara. Ağlamıyorum, yağmur yağıyor hala.

Nefes almaktan korktuğum bir dönüş yoluydu. Döndüm, soludum, soldum biraz. Apartmanın lanet sensörlü ışıkları, "yok" olduğumu hissettiriyor yine. Ancak kapıma geldiğimde fark ediliyorum. Çok geç. Kokun yine yakalıyor. Islak ayakkabılarımı savurup, hemen duşa atıyorum kendimi.

Gittin, bitti işte. Hayır ağladığım falan yok, yüzümü kurulamadım henüz.

Avuçlarıma sindiğini anlayana kadar yolunda gidiyor her şey. Pes ediyorum, ellerim yüzümde derin bir nefes alıyorum bu sefer, gerçek anlamıyla, yüzleşiyorum korkularımla.

Bitecek biliyorum, sabaha hiçbir şey kalmayacak.

Şükür diyorum beynin unutma yetisine.
şükür,amin dedikten sonra ellerimi yüzüme sürüy...lanet olsun !!!

2 kere 2

2009-11-18T00:05:00.008+02:00

Bütün gizemleri yitip giderdi sende duyguların. Hep çok kolaydın. Kapak resminden katilini ele veren bir polisiye-gerilim tadın vardı. Kısaltmalardan kaçınır, uzunca betimlemelerle doldururdun sayfaları. Gereği varmış gibi.

Yüzünden okunurdu her şey, işte öfkeliydin şimdi; yine bir şeylere bozulmuş küsmüşsün şimdi de; bu da aşk hallerin gözlerin parlıyor yine; çok geçmez üzerinden sönerdi gözlerinin feri bir daha yanmamaya yeminler edip. Ucu bucağı olmayan bir deniz gibi olurdun bazen, ama fırtınayı da ele verirdin günler öncesinden, en acemi balıkçılar bile yalnız bırakmışken seni, kendini döver dururdun hırçınlığında. Bir deniz olsan da gözlerinin feri - feneri kimseye kılavuz olmazdı.

Özel bir yanın yoktu , hep genel - geçer... Halinden tavrından okunan, aksini söylesen de bazen kendine meydan okumaya çalışıp, hep gerçek halindi. Talihsiz miydin biraz, yoksa düpedüz saf mı. Emin olamadıkları bir tek buydu belki. Kalan her şeyi senden, gözlerinden, yanaklarının alından almak için yakınlarında olmak yeterliydi.

Sırların azaldığında sınırların daralır, kaçıp giderdin.

Dönmeye karar verdiğinde kendini inandırmış olurdun her şeye rağmen ayakta kaldığına. Ayaktaydın yine, ama küçük bir biblonun kaderine yaklaşırdı sonun. Anlardın. Her yıkıldığında, sehpanın kıyısına biraz daha yakın dikilirdin ayaklarının üzerinde. Küçük bir uçurum vardı şimdi yanı başında. Sonuna inandığında geriye bir tek dua etmek kalırdı; birilerinin uyku sersemliğine gelip, gecenin ortasında paramparça olmaya.

Kim-se

2009-08-10T00:21:00.001+03:00

- Kimin kimsen...?
- Kimin ?
- Kim ?
- Sen...

İçler Dışlar

2009-05-06T01:22:00.005+03:00

Daha ilk yağmurunda kentin, yığılıp kalıyorum mekan bilmez kıyılarıma.

Bir adım ötesi hayat belki, benden muaf. Öyle yorgunum ki.
Yerli yersiz çıkarımlarımdan, asal bölünmelerimden, bir hiçe çarpılıp yok olmaktan ya da toparlasam da biraz kendimi; yine kendime kalmaktan..
Bu yağmurda sadeleşsem biraz.

Bu kadar uzağa yakışan bir veda değildi. Farkındaydım; "gitmek" yeterli değildi. Kırıntıların izini sürüp sebepsiz sancılara dönmek kolaydı çünkü. İlk fırsatta, daha ilk yağmurda.

Bir sonraki yolculukta yüzlerce güvercin salmalı geçtiğin sokaklara. Kendini bulmak için, önce adam akıllı kaybolmaktan korkmadan.

Huzursuz

2009-02-15T22:56:00.004+02:00

Küçük bir yaratık ve çıkardığı kocaman sinir bozucu sesler. İki haftadır uyumak külfet oldu.
Küçük bir fare eve girmeye çalışıyor. Sanırım parkelerin altındaki boşluklar arasında kendisine yol açmış bir şekilde ve şimdi de ahşap kapı eşiğinden bir giriş aralamaya çalışıyor. Özellikle benim uyku saatlerime denk getiriyor bu hummalı çalışmasını. İlk birkaç seferinde uyanıp ışıkları yakmam, biraz ortalıkta gezinmem işe yaramış gibi görünmüştü. Sonra sadece uykumdan çalınan dakikalar oldu. Varlığımdan haberi olsa da erişemezliğinin farkında, umursamazca devam ediyordu. Bu kadar kararlı olsa da fare gitmeliydi artık.

O zamana kadar açmayı başardığı küçük delikten aşağı eczaneden aldığım zehirden attım bol kepçe. Etkisini 4-10 günde göstermeliydi sözde. Yok olmayacak, salonda uyumaya devam bir süre daha.
Ve mutsuzum bariz, bu durumdan bile mutsuz olmaktan da mutsuzum aslında. Dışarıda bir sürü var bunlardan, küçükücük ama sinir bozucu gürültüler çıkaran ve beni mutsuz edebilen bir sürü insan var. Hazırlıklı olmak gerekirdi belki. Ama hiç beceremedim bu gürültücü küçük yaratıklarla yaşamayı.
Sanırım gitmesi gereken benim...

Biraz Şeker ?

2008-10-22T02:02:00.011+03:00

Tuhaf bir sessizlik kapladı birden neşeli salonu. İkisi de konuşmuyordu. Biri konuşacak olsa diğeri huzursuzca kıpırdanıyor olduğu yerde, karşısındakinin cesaretini kırıyordu. Belki savunma amaçlı sadece ya da öylesine kendiliğinden bir gerginlik oyunuydu. Su ısıtıcısının sesi abartılı bir gürültüyle yankılandı mutfakta. "tık" gibi bir sesti suyun kaynadığını haber veren. Şimdi en azından biri çekip çıkarabilecekti kendini bu kasvetten bir süreliğine..

"Ne yaptım ben Allah kahretsin, tutamadım çenemi, susmalıydım"...

İki fincan indir raftan, ikişer çay kaşığı kahve koy, kaynar suda çözülmesini izle bir an, karıştır. Bunları yapmalıydım işte sadece, susmalıydım.

Tepside iki fincan kahve, bir şekerlik ve bolca pişmanlıkla geri döndü paylaşılan sessizliğe, bir an önce nasıl olursa olsun bitmesi dileğiyle...

Elindeki tepsiyi sehpanın üzerine bıraktı, oturdu. Diğeri, bu kısa arayı konuşma gereği duyacak kadar yeterli görmüş olmalıydı, konuştu;

- Bak sadece dinlemeni istiyorum, tamam, sadece dinle beni. Bu bir yarışma değildi, o yüzden öncelikle şunu bil ki kimse bir şey kaybetmedi. Az önce söylediğin şey, önce yanlış mı duydum diye düşündüğüm, sonraki sessizliğin beni ikna ettiği...Söylediğin şey. Yani hayır, ben seni böyle sevmedim hiçbir zaman. Ve biliyorum ki aslında sen de beni böyle sevmedin. Hayır dinle sadece.. Yine oyun oynuyorsun kendine, kendini değersiz görmek eğilimindesin, ki böyle olduğunu asla böyle düşünmedim. Ama sen bir yere varmayacağını bildiğin noktasız bir cümle kurdun az önce. Şimdi anlıyorum, kendine anlattın bunu tanıştığımızdan bu yana, ikna olmadın, aslında az önce de ikna olmamıştın, söyledin, çünkü kaybetmek istedin, değerinden feragat ettin kendince... Sus lütfen.. Bak bu değil sevmek, sevdiğini kendinden üstün tutmak tamam, ama bu kendini değersizleştirerek olmamalı. Birden kendinden çok onun için üzüldüğünü, endişelendiğini ya da sevindiğini fark edersin, bir bakarsın bir süre sonra BİR olmuşsun aslında. Her şeyi bilirsin, en sevdiği, sevmediği, alerjileri, ufak takıntıları..Off özür dilerim, çok konuştum, kendini kötü hissetme yani, sen de anlayacaksın aslında beni sevmediğini er ya da geç..

Hayır işte, böyle değil, seviyorum seni..., iç sesleri ile dinlediği bu konuşmanın ardından yüzünde beliren bir tebessüm kendisini bile şaşırtmıştı. Gülümsedi;

- Sahi, sen kahveni şekerli mi içerdin ?

Dört Nala

2008-09-16T15:26:00.004+03:00

- Aşk, aşk, aşk... Ne çok konuştun ya. Gerçekten yaşamadan nasıl bu kadar konuşabiliyorsun pes doğrusu.
- Eee.. At binmediysek bokuna da basmadık değil.
- Basmak mı.. Sen o bokun içine batmışsın, haberin yok...

Menemen

2008-09-12T18:35:00.007+03:00

Alelacele çıkardım ayakkabıları, gereksiz bir telaşla mutfağa yöneldim. Elimdeki ceketi kapının koluna teslim ettim. Dünden kalan birkaç parça bardağı yıkadıktan sonra, su ekledim ısıtıcıya. Yemek hazırlığı müziksiz olmazdı, salona dönüp önce bunu çıkardım aradan bende.

3 domates, 3 biber ve 3 yumurta... Aşağı yukarı her şey hazırdı işte. Domatesleri sıcak suya bıraktım hemen soyulsun diye. Biberleri de julyen doğradım, julyenin ne demek olduğu daha geçen gün öğrenmiştim. Ne yaptığımın gayet farkındaydım yani bu kez. Kısa süreli bir “aydınlanma” coşkusunu hak etmiştim galiba. Kabukları küsmüş işte domateslerin, kolayca ayırdım. Julyen doğranmış biberler – yeni öğrenilen bir kelimenin cümle içinde kullanılma çabası – ıslık çaldı pişince. Domatesler de biliyordu tabi ki benim kadar, kızgın yağ sırası onlardaydı. Birkaç damla sulu kırmızı gözyaşı döktüler galiba, daha fazla bakamadan tavaya döktüm hepsini.

Herkesin babası ile ilgili bir "erdem" cümlesi vardır muhakkak, benim en sık başvurduğum ise hep yumurta çırparken gelir aklıma. “Yumurtaları ne kadar çırparsan o kadar lezzetli olur” demişti bir keresinde babam. Haksız olma ihtimalini hiç zorlamadım baba. Her seferinde iyice çırptım yumurtaları.

Çırpılma sırasında iyice kafası karışan yumurtaların ise sırada neyin olduğunu anlayacak kadar şuuru kalmamıştı zaten, usulca yayıldılar domateslerin arasına. Tavadaki pastoral tablo belirgin hale geldikçe, bu menemen ziyafetinde bir eksiklik olduğunu hissetmeye başladım. Neydi. Neyse neydi işte. Menemen soğuk yenmezdi zaten. Beklemeye de değmezdi.

Çiçek çocuklardan biri sesleniyordu salondan;

"...Kızgınlığa gerek yok,
Kimseyi suçlamaya gerek yok,
Kanıtlayacak bir şey yok,
Her şey hala aynı, olduğu gibi işte.. Gitmeliyim sadece..."

Yani, bir tava menemen
beni ben yaptı yeniden...

Porselen

2008-05-18T21:39:00.004+03:00

Bir yanım zücaciye yarşıyorum hep. Hep en olmadık zamanlarda şangır şungur sesler yükseliyor derinden, bir benim duyduğum. Al işte bu sene en iyi iş yapan servis tabaklarının sesi, bu da yeni gelen allı güllü kupalar. Giderek tekilleşiyor vitrinlerim. Zamanla bozuldu hepsi, şimdi altıya bölüp adet fiyatına satıyorum tüm takımları. Olsun diyorum her seferinde yerdeki kırıkları toplarken sen de kırılma diye, olsun sıkma canını. Ben alıştım artık.

Bir zücaciyenin makus talihidir fil’lere olan tutkusu..

Kent

2008-05-08T00:22:00.003+03:00

Ne kadar çok şehir görürsen o kadar ikna oluyorsun aslında hepsinin birbirine benzediğine. Şehir meydanları aynı hep, çevresindeki kalabalığa ya da yalnızlığa aldırış etmiyor. Hep o saat kulesi ya da heykel, ha tabi bir de mutlaka gösterişli ama zevksiz kocaman bir havuz, yazları gamsız çocuk küveti... Küçük ama sevimli olduğu iddiasında olanlarda bir, küçük ve sevimli olduğu zamanları köşe bucak serilmiş cafelerde siyah beyaz fotoğraflarda yaşayanlarda birkaç büyük cadde olur. Sokakları, çıkmazları, sayfiye yerleri, ortası çiçek sepeti kavşakları. Döner durur kendi etrafında her kent.

Şimdilerde gelişimin en büyük işaretlerinden sayılan alış-veriş merkezleri ise genelde şehir merkezine biraz küskün gibidir. Kalbinin bütün odalarını zamanında irili ufaklı esnafa kaptırmış olan şehir bir yandan da uzaktaki sevgilisi ile platonik bir aşk yaşar. Genç ve taze bir sevgili. Ve uzak. Kavuşma anı, hafta sonları. Ayrılık kısa, dönüş kesin olsa da, daha bir arabesk çalar ara sokaklardaki esnaf teypleri bugünler.

Ve mesai kalabalıkları. Otobüs, metro, tramvay her neyse işte, bir yerlerde kendilerini hiç de istemedikleri bir zaman dilimine götürecek taşıtları bekleyen kalabalıklar. Kimi daha sabırsız, aceleci kimi hala uykuda. En basit ayrımı yürüyen merdivenlerin sol yanında görürsün, acele ile tırmananlar ya da arkasındakilere aldırış etmeyenlere aldırış etmeden son adıma kadar bekleyenler. Hepsi 9 – 18’e varırlar sonuçta.

Hotel-Motel-Otel her neyse işte onlar bile benzerdir her şehirde. Bir yanı yola bakar mutlaka. Misafir olduğunu bilirsin.

Şehirler aynı dersin kendi kendine, ne kadar gezersen o kadar aynı. Belki avunursun bir süre, değişemeyen sen değil şehirler diye.

Kasaba

2008-04-28T00:50:00.005+03:00

Bitmiş ya da hiç başlamamış bir aşkın ardından, unutmaya biraz da acı dindirmeye deva tenha bir sahil kasabasına çıkar bir çok yazarın – yazmasa da “yaşar”ın – yolu. Kaçmak yeter, biraz kendinle baş başa kalsan geçer. Yalın ayak gezsen biraz kumsalda, akşama da rakı sofrası kursan balkonda... Bir şeyciğin kalmaz bir iki haftaya.

Hani az kalır inanırsın bu yalana. En kötü yalancı bile kendini kandırabilir böyle masallara. Kanarsın sen de bir an, yalan, çünkü o sahil kasabası hep tenha kalır, balkonu toz toprak, rakı bardakları boş. Hüzünler de eriyip gider aşk gibi yeni bir aşkta, yeni hüzünlerle.

"Kim bilir aklında hangi sevdalı". Bir sigara yakmalı şimdi, seninle aynı anda.

Sebeb-i YOK

2008-02-07T22:21:00.005+02:00

İstanbul’daki ilk günlerimdi herhalde, hani tramvayda fotoğraf çektirmek ilginç gelmiş işte bir an.

Sigara kaçamaklarına çalıştığımız etüt odasındaymışız bir akşam, kalabalığız da.

Galata köprüsünde tabakhaneye bok yetiştiriyormuşuz (pozları aynı akşam alabilmek için fotoğraf makinesindeki tüm filmi alelacele harcamıştık hani) bu aceleye güzel bir kare sıkışmış her nasılsa.

Güneşli bir günmüş, amaçsızca çekilmiş bir poz işte. Tekrarlamamam gereken bir saç tıraşını görüyorum sadece.

İlk kez sarhoş olmuşum belki de o gece hayatımda. Gecenin bir vakti tramvay yolunda – o dönemler tramvaya tapınıyormuşuz galiba- kollarım iki yana açılmış

Aynı gece yine, yurt odasında bir arkadaşın gitarını çalar gibi yapmışım. Nasıl da iğreti durmuş elimde.

Galatadan bir poz yine. Üçümüz de uzaklara bakmışız sanatsal bir çekim için elimizden geldiği kadarıyla fotojenik olmaya çalışıp.

Malatya’dayım. İlk yeğenim kucağımda, hemen sonraki fotoğrafta da dizlerimin üzerinde kovalamışım küçücük avuçlarını yanlara açmış, her an düşecekmiş gibi koşan gözdemi.

Tatile benzer ilk etkinliği hayatımın, Muğla’da bir arkadaş ziyareti. Otostop yolculukları, beş paranın beşinin de biraya verildiği zamanlarmış. Ve metallica dinliyormuşum üzerimdeki t-shirte bakılırsa.

Rakı kadehlerini tokuşturmuşuz bir arkadaşla, çeken her kimse beni fotoğrafın sol köşesine yapıştırmış. Akrep yüzüğüm var parmağımda. Daha sonra o lanet iğnesi her tarafa takılıyor diye atmıştım bir kenara.

Güldüğüm fotoğraflarda tanıyamıyorum kendimi. Arka planda bir vapur..

Üniversitedeki ilk yılım, sakallarım bile çıkmamış daha. Bir top sakal denemesi belli belirsiz seçiliyor yine de.

Doğum günümü kutlamışız, ama ne alakaysa “gitane” diye bir rock bardayız. Dönüşte İstiklal caddesinin orta yerinde tuhaf pozlar vermişiz. Birkaç sarhoş sataşmış bu halimize.

Sarhoşken objektifi kendine çevirmemeli insan.

Lise arkadaşlarıyla, kötü servis ve berbat içeceklere rağmen nedense sürekli gittiğimiz cafedeyiz.

Ortaokul yıllarından bu da, saçlar ortadan ayrılmış. Evet, hatırladım, o sene hani ben şehir dışındaydım ve hiçbir şeyden haberim yoktu. Servise bindiğimde herkesin mavi çizgili gömlek giydiğini görmüştüm, meğer düz gömlekten vazgeçilmiş o sene. Bu yüzden okulun ilk günü olmalı diye düşünüyorum.

Galatanın son demleri artık, hava kararmaya başlamış. Son pozları manzaraya ayırmışız.

…………………

Bir sebep istiyor herkes, arıyorum.

İyi de tüm bunlarla ne ilgin var ki senin ?

Tek damlasının bile hakkını veremiyorum gözyaşlarımın.

Bil-mece

2008-02-05T23:06:00.000+02:00

- Yani hakkında hiçbir şey bilmediğin birine aşık oldun ve bunları yaşıyorsun öyle mi, dedi alaycı tarafını gizlemeye gerek duymadan..
"Bildiklerinin, duyduklarının tekrarı bir ilişkiye çıkar.. Aşk bilmediklerindir zaten. Neden ? Nasıl ?.. en basit sorular yanıtsız kalır" dedim içimden,
- Evet. Tam olarak bu oldu galiba, dedim alaycı bir tebessüme aynı şekilde karşılık verirken.

Sigaraların alayı söndürüldü masada, kalktık.
Sigara hiç bu kadar zarar vermemişti bana.

Bir Yudum Daha

2008-01-27T21:48:00.000+02:00

Kaçarmış gibi inilen bir sigara arasında bir arkadaşa rastladım. gülümseyerek yaklaştım yanına,
az önce makineden aldığı kahvenin bardaktan taşacak hale gelmiş köpüklerinden kurtulmaya çalışıyordu elindeki plastik çubukla.
- naber, nasıl gidiyor köpük savaşı
- ya sorma dedi, bazıları da seviyor bu makine kahvesindeki köpüğü işte.. ilk peçete köpüğe bulanmış olarak çöpü boylamıştı bile. ikinci peçetede bitirdi cümlesini
- ben katlanamıyorum oysa
- ee ne diye bu kadar uğraşıyorsun, bekle biraz köpük nasıl olsa karışır gider kahveye
- doğanın işleyişi böyle değil ama, var olan bir şey asla tümüyle yok olmaz, şekil değiştirir sadece.
- off sen sigara molalarını kendine eziyete çevirmek niyetindesin bence
- yok yok bu son, kendi kahvemi kendim getireceğim bundan sonra.

güldük, sigaraları söndürüp çıktık sonra.
tebessümle hatırlanacak bir andı belki sadece, yine seninle cebelleştiğim bir günümde aklıma gelmeseydi böyle de kalırdı. "var olan birşey asla tümüyle yok olmaz, şekil değiştirir sadece." zamana bıraktığım tüm yaralarım kanadı bunu düşününce.
kahvenin çoğunu içtim bile, zaman sadece değişen şeklini gösterecek köpüğün. pişmanlık değil hiçbir zaman ama hiçlik mi, öfke mi, sonun başlangıcı mı ya da tebessümlük bir anı belki. bekleyip görmek kaldı geriye. elimden başka birşey gelmiyor. terkedip gitmekle, seni arada bir de olsa görebilme ihtimali arasında sıkışıp kaldım. öylece...

İkinci Cümle (sondan bir önceki)

2008-01-14T23:06:00.000+02:00

belki dedi bir arkadaş, belki ikinci cümleleri kurmamalısın. üzüyor bu seni. unutmak böyle olmaz. ikinci cümle; bir merhabanın ardından söylenecek ilk cümle. nasıl gidiyor, ne var ne yok gibi işte..zararsız geliyordu kulağa. anlamış gibi yaptım, tamam dedim.
portakal yakışıyor votkaya, anlamış gibi yapabilirsin her konuda.

taksici anlatıp duruyordu kalın çerçeveli gözlüklerinin ardından, şehir merkezinde açılan alış veriş merkezlerini ve trafiğe etkilerini. sussun istiyordum ama cevap vermekten de geri durmuyordum. evet diyordum ben de otomatik bir ses tonuyla, bir bit yeniği var bu işin içinde. camı sonuna kadar açmıştım. dışarısı neyseki hala taksicinin sesini bastıracak kadar kalabalık. "alış veriş merkezleri ve trafik", bir ilkokulda bile kompozisyon konusu olamayacak kadar sıradandı o an. rüzgardan. eğer sorarsa "abi ağlıyon mu sen" falan diye rüzgardan dicektim, hatta biraz gülümseyebilirdim bile.
portakal yakışıyor votkaya, gülüp geçebilirsin herşeye.

eve adım attıktan hemen sonra, ucuz bir gerilim serisinin ilk sahnesini oynarken buluyorum kendimi. 911 - belli belirsiz bir ses tonu ile "o döndü" diyebiliyorum sadece.

herkes anladı, bir sen anlamadın.
ne ikinci..ne kinci cümleler.
artık sus be adam !!

-Mış Gibi...

2008-01-07T20:59:00.000+02:00

yapamazdım, o yazı hiç yazılmamış gibi yaşayamazdım.
ben yazmıştım çünkü.
ani bir karar olsa da kapı aralığından bir bakışına kanmış,
alelacele özensiz cümlelerle kavuşsa da "anla artık" faslına...
bendim o uçuk kaçık tuhaf kelimelerin faili, deftere yazılmış olsa dumanı tüterdi hala kalemin.
pişman olmadı tek bir harfim bile, neyse ney işte. şimdi evlat edindim noktasına virgülüne kadar herbirini, göğsüme bastırıyorum ara sıra sen gelince aklıma.

nerdeyse, ama bak dikkatli dinle bu defa nerdeyse diyorum, inanıyordum yazılmadığına.
başa dönmeye ramak kalmıştı. en başından beri böyleymiş, hiçbir şey yazılmamış konuşulmamış aslında. bir tek kendi sesimi duyuyorum seni düşündüğümde, senin mimiklerini okuyorum, aslında hiç yazılmamış olanları. bir tebessüm müydü o. evet evet güldün işte.

sevmemişim aslında. bilseydin keşke, ben ironileri çok severim. benim kadar ironi seven bir sevenim olsun isterdim. hayır derdim her seferinde, sen yanlış anladın beni. yoo derdi o da sen yanlış anladın asıl. yanlış anlaşılmalardan aşk doğar mıydı. aşk bu kadar sık tekrarlandığında anlamını yitirir miydi ya da diğer kelimeler gibi. hani sürekli günaydın günaydın demek gibi.
günaydın naydın aydın ...

-mış gibiler konusunda kendime bir sürpriz yapmayı planlamıştım aslında bugün. (artık plan yapmıyor olmayı da diledim şu an) seni gördüğümde aldırmaz bir tebessümle günaydın diyecektim. çok yaratıcı değildi zaten. sense görünmez-miş gibi oldun bütün gün. plansız bir hamle, bu daha iyiydi.

hep öyle kal, hoşçakal....

Aşk ve Grip

2007-12-24T21:48:00.000+02:00

aşk ve grip fena halde benzer birbirine.
ikisi de;
aslında uzun zamandır seninledir, savunmasız olduğun anı kollar
gecelerini karartır, sabahları özlersin gözlerini kapamadan daha
karmakarışık rüyalara yol açar, gerçeğe bir adım daha yakın rüyalara.
birkaç derin nefese, bir damla lezzete hasret bırakır.

bir an gelir hiçbir şeyin yoktur, geçti işte dersin. ansızın yükselir ateşin.

sıradan ilaçlara aldırış etmez
sıcak bir tas çorba, alnına dokunan bir el iyi gelir ancak
yani ikisi de yalnızlığa lanet okur

ne mümkün, ikisi de ödürmez insanı
bir süre kırıklık hissedersin kalbinde, geçer.

aşk ve grip fena halde birbirine benzer

Piyano

2007-12-17T22:21:00.000+02:00

Gerçekmiş gibi uyanılan bir rüyaya kanıp, kanatlanmak bir an. Birkaç kanat çırptıktan sonra havada asılı kalmak bir süre. Senelerdir aşktan bildiğin bu. Asılı kalmak.

Diğer herşeyi, herkesi bırakıp bir kenara kararlı adımlarla yürümek kendi yarattığın bir uçurum kenarına. Eskiden düşmek de güzeldi, düşerken rüzgarı hissetmek. Şimdi dokunmuyor dövüyor adete seni yere serene kadar.

Yığılıp kalıyorsun kayalıklara. Öldüğünü sanırken kanını görememek tuhaf şey. İnanmıyorsun sonuna yine. Kendini bıraktığın yükseklere bakıyorsun birden. Bu öldürmeliydi diyorsun içinden. Kayalara, uçuruma, aşka, kendine söve söve doğruluyorsun yavaşça. Bir hikayenin sonu daha kilometrelerce yokuşa tırmanıyor işte, bir anlık düşüsün ardından.
Bundan sonra uçurum kenarları yasak olsun bize.

Bir kenara çekilip adap erkân öğrenmeli belki.
Aşkı intihar teşebbüsünden ayrı tutmalı,
Dinlemeyi, çalmayı...
O piyanoyu hep duyacaksın, parmaklarını gezdirsen de sert zeminlerde gezdirmesen de..

Aşkın Grameri

2007-12-11T23:11:00.001+02:00

Ne tuhaf
Muhtemelen aynı şeyleri yaşıyoruz ikimiz de
Farklı umarsız cümlelerin özneleri olmuşuz anlaşılan
Mısraları apayrı belki düşlediğimiz aşk şiirlerinin, zamirleri bambaşka
Oh olsun diyeceğim geliyor, kıyamıyorum bu dörtlüğe
Aşk olsun be, aşk olsun gözlerinde
Bir kafiye de ben eklerim mısralarına

Belki diyorum bilsen şimdi beni, bizi, sizi...
Daha iyi anlardın sonu gelmeyen şiirimi.

Haber Etsek O Yare, Gelse Bomonti'den...

2007-12-05T22:04:00.000+02:00

İlk kez bu kadar korkuyorum belki yazmaktan, ilk kez kendimi senden, "sen" diye anılacak birilerinden ve kendimden korumaya çabalıyorum bu kadar. Nedensiz bir aceleyle birkaç bardak votkada boğuyorum bu korkuyu. Bir şiir takılıyor aklıma karşı kıyıya ulaşmadan batan kağıttan gemilerle ilgili. Sigaram, kendini kül tablasından koparınca ayılıyorum bu zehirli mısralardan. ben ne yaptığımı gayet iyi biliyorum aslında. Hatta birkaç sene evvel bir yol haritası bile hazırlamıştım;

Kağıttan gemi yapmanın bazı aşamaları vardır, önce heyecan verir, her bir kıvrımını özenle ölçer biçer katlarsın, yarattığın bir kağıt parçası da olsa keyif alırsın bundan.

Yüzdürmeye başlarsın küçük su birikintilerinde kocaman bir gemi edasıyla salınır. İnandırırsın sen de kendini. Uzun bir yolculuk başlangıcı bu. O kadar inanırsın ki bir an...

Yalan.

Sonraki zamanlara, artık o kağıttan geminin kalbini taşıyamadığı zamanlara, kabullenme evresi demiştik. Tüm ufak tefek tebessümler, kaçamak bakışlar, beklentiler, kıskançlıklar ağır gelir küçücük kağıt parçasına. Derinlere varamadan yitip gider bir avuç suda ufacık bir dalgaya boyun eğerek. Bu sefer son başlangıca daha yakındı, tek farkı bu.

Bir çocuk, neden sonunu bile bile, kullanılabilir her kağıt parçasını kağıttan gemiye çevirir ? Sor tabi, benim de aklıma ilk gelen soru bu zaten. Ya sahip olmadıklarını yitirmenin kabul edilebilirliğindendir bu, ya da gerçek bir oyuncağa ancak böyle sahip olabilmiştir.
yazık sana çocuk
Yazık.

Kronik Platonik

2007-11-22T22:02:00.001+02:00

Kasımın ilk günleriydi. Ve duman kokuyordum biraz. Sen de öyleydin. Bu yüzden şimdilik bilmiyorum kokunu. Sen öyle sarı duman kokuyor olamazsın, sanırım ben de.

Kasımın ilk günleriydi. Doğum günüme az kalmıştı. İlk kez bu kadar istemiştim hatırlanmayı. Yalan değil o sigara bitmemişti daha, söndürüp kaçtım hatırlanmayınca.

Kasımın ilk günleriydi. Bulanık bir siluet görür gibiydim adını bilmediğim, maziden aşina. Aşk diyeceğim geliyor. Susturuyorum kendimi. Başladığım yere böyle hevesle döneceğim gelmezdi aklıma. Şikâyetçi değilim yine de…

Şimdi yeniden çocukça kalp kırıkları ve yersiz ümit kırıntıları biriktiriyorum.

Bu kez farklı olsun istiyorum, bir masalın sonunu dinlemeyeli ne çok oldu. Çirkin kurbağa uyanışlardan yoruldum artık.

Ne değişti ki oysa
Kasım hep zorlu
Gözyaşı hala tuzlu

Düş Sokağı

2007-11-11T21:59:00.000+02:00

Nicedir birkaç veda cümlesi geveleyip duruyorum dilimde.
Korkaklık mı son şans mı daha iyisi zaten seneler evvel yapıldı diye mi... Bilmiyorum. İnsanın kendi miladına dili dönmüyor işte.

Düşten uyandık, sokaklar bomboş...

Beşer

2007-10-22T21:28:00.000+03:00

- siz kışı bekliyorsunuz galiba yazmak için, dedi
- yoo dedim kışı değil de bir kişi bekliyorum galiba

Sus.Pus

2007-09-06T22:01:00.000+03:00

Suskunluk, kelimelerin ihaneti.

Dilim dönmüyor bir türlü şu neşeli kelimelere. Susuyorum.

Sıcak ve mavi aralar vermiştim oysa kendime, o kelimeleri hatırlamak yeniden konuşmak için. Ha deyince olmuyor ama. Bir kere yabancı olmuşsa sesin konuşsan da dinlemek ağır geliyor bu sefer. Hani gün ışığına dökülen ilk günaydın kadar karanlık ve belirsiz. Hani suya yazılan...

Güneşin batışına seviniyorum kimselere hissettirmeden. Ahını alıp dağların dibini boyluyor işte. Ve bitiyor yaz.

Sonbaharı özlemek çok mu abes? Elimde değil iştigal ediyorum galiba.

Mevsimlere yoruyorum bazen bu suskunluğu; yaz dedin mi sıcaktan bunalmalı, kış dedin mi titremeli insan. Neşeliyse gülebilmeli kendinden geçip, hüzünse de adam akıllı ağlatmalı işte.

Oysa ne ilki var şimdi baharın, ne de sonu. Ne gözyaşı ne bir tebessüm.

Mevsim normalleri bu kadar mı uzak 30'lu iklimlere...

Breathe Me

2007-07-16T21:53:00.000+03:00

Bırakır Gibiyim

2007-06-19T23:19:00.000+03:00

oguzyilmaz

- yazı çıkar aslında bundan,

sert bir ayrılık planlıyorum sevgilimle. ani bir karar ve kimyasallarla..
meali: sigarayı bırakmaya karar verdim, zyban adında bir ilaç kullanıyorum :)

heyamo

- Ayrılığa üzüldüm... Siz ki karşılıksız sevenlerdendiniz o dilberi...:) Yazı çıkıp çıkamayacağını göreceğiz. Sigara ki mezesidir, mucizesidir yazma eyleminin...

Yazı çıkarabilirsiniz belki bu ayrılıktan ama, “yaz”ı çıkarabilirseniz sigarasız, haberim olsun...

Adisyon

2007-05-29T22:33:00.000+03:00

Bilen bilir, iştahım yerindedir. Öğle yemeklerini geçiştirmeyi hiç sevmedim. Birkaç saat öncesinden karar vermiş olurum nerede yiyeceğime. Mekan seçimi konusundaki kararlılılık, mekanın içinde oturulacak yer seçmeye gelince bulanır gider. Sadece bu kararsızlıkla kalsa iyi yine. Çoğu zaman rutin bir biçimde yanıtladığım bir soruyu ciddiye aldığımda hem tabaktakiler hem de günün geri kalanı tadını yitirir "Yalnız mısınız efendim?"

Bilmem...Belki de öyle. Alıştım galiba. Sadece yalnız yemekten hoşlanmıyorum. Ha bir de yalnız yaşlanıyor olmak da biraz sinir bozucu galiba. Ama onun dışında herşey yolunda. Kendini keşfetmek için bol bol vaktin var düşün, keşfettiklerin yıllar öncesinde inkar ettiklerin olsa da, bu kaçıncı keşfin be diye sorsan da kendine olsun. Gülmemek için kendini tuttuğun bir sokak parodisinin ardından zor bir de. Yani bilirsin işte, hani tam da o zaman paylaşılmalı biriyle bu. Eve dönünce kendi sessizliğinde silinip giden bir tebessüm oluyor sadece. Anlatacak şeylerinin bu şekilde eriyip gitmesi tuhaf. Hani bir şey yaşamamış gibi kalıyorsun hayatta. Yurt dışından bir iş teklifi alsam hani olur ya, anında evet diyebilirim ama. Kariyer hedefleri için daha ideal bir durum bu. Bilmiyorum, evet evet isterdim belki "Kal" diyecek birini...

Hesabı alabilir miyim lütfen.

Düşeş

2007-05-18T20:03:00.000+03:00

Mesai saatlerine prangalı çalışanlar için bir sıcak bir kaçamaktır, küçük bir dükkan açıp önünde tavla masası kurma fikri. Birçok kahve-sigara molasının başlığı da bu olur; “Abi açacaksın bir yer, hiç kimsenin kahrını çekmeyeceksin”.

Bir yudum kahve, bir düş.
Bir nefes sigara, düşeş.

Kapağı kapanır tavlanın, kimin koltuğunun altında olduğunun önemi yoktur; mola bitmiştir zira.

Evcil

2007-04-13T17:02:00.000+03:00

İki evcilim oldu. İkisi de beyazdı. İlki daha küçükken arkadaşımın bana getirdiği beyaz bir tavşandı. Annem “Pamuk” diye seslenirdi ona. Ne kadar klasik. Ben mi? Ben isim bile takmamıştım. Onun sayesinde çevremdeki onca yeşillik arasında tavşanların favorilerini öğrenmiş oldum. Tuhaftı aslında. Havuç yemezdi, peynire bayılırdı. Su da içmiyordu. Hep bıraktığım gibi buluyordum su kabını. Sonra vazgeçtim, su vermiyordum artık ona...

Herşey yolundaydı. Ta ki bir gün onu kendi idrarını içerken görene kadar. Bu manzarayı unutabilmek için zamana ihtiyacım vardı sanırım. Bir süre yanıma bile yaklaştırmadım onu. Bir süre dediğim bir iki gün belki. Sonra aklıma geldi, su yoktu. Su yoksa hayatta kalmak için yapabileceği tek şeyi yapıyordu o da. Su yoktu ve kendi idrarını içiyordu. Bir gün yeterince serpildiğinde (hayır kesip yemedik tabi) annemin tahammül sınırlarını zorlamaya başladı. Ve çiftliği olan bir tanıdığa daha mutlu bir yaşam vaadiyle emanet edildi. Sonrasını anlatmaya gerek yok. Vaatleri ve gerçekleri bilirsiniz...

İkincisi oldukça sessiz bir paylaşımdı. Sağır bir kızım oldu, bir Ankara kedisi. O zamanlar komik sanıyordum kendimi, “Sıdıka” diye çağırıyordum kedimi.

Bunu hayatında kedi görmüş olan herkes bilirdi; ev sahibi eve gelir, evin kedisi de hemen sırnaşırdı ona mama falan isterdi, belki de sadece yalnız kalmak. Neyse ben bir hafta sonra fark etmiştim Sıdıka’nın sağır olduğunu, sevmiyor herhalde beni diyordum. Alışılabilir bir hal almıştı o günlerde sevgisizlik. Cam kenarında sevinç gösterileri ile karşılandığım bir gün yanılmış olabileceğimi düşünmüştüm, en azından seviyor gibi yapmalıydı. İnsanlar bile yapabiliyor bunu. Bu sefer kapıyı açtığımda lavicert kumaş pantolonumun beyaz kedi kılları ile kaplanacağına iyice inanmıştım. Yoktu yine, cam kenarında öylece bakıyordu az önce benim olduğum yere. Gidip tüle dokunduğumda hissetmişti ancak orda olduğumu. Sonrası ? Vedalar üzer hep.

Prematüre

2007-03-31T17:30:00.000+03:00

Bir dostum söylemişti bir zamanlar, ya da sayfalarca süren bir kitabın aklımda kalan tek cümlesiydi... "Zaman herşeyin ilacıdır."

Kaçıncı sayfasında olduğumu, daha kaç bölüm kaldığını hiç bilemeyeceğim bir romanı yaşarken şimdilerde, her yeni sayfa bir öncekinden daha da anlamsız geliyor. Diyalogların çok kısa tutulduğu, daha çok mekan tasvirleriyle doldurulmuş bomboş bir içerik.

Diyaloglar azalıyor, romandaki diğer herkes başka bir dil geliştiriyor adeta kendine, esas karaktere has yalnızlık giderek daha basit biçimde, olabildiğince çıplak konuyor ortaya. Okurların gözünün içine sokulan kaba saba bir mesaj halini alıyor sonunda.

Diyaloglar azalıyor, birkaç sayfa öncesine kadar kahkahalarla güldüğü anlatılan karakterler pek ciddi artık. Hepsi büyüyor, olgunluk havasına bürünüyor. "Biz"'li cümleler var artık, bebek sahibi olmanın erdemleri, anne ve baba olmanın kutsallığı falan. Sıkıcı olmaya başlıyor paragraflar. Esas karakterin bu değişime yabancı kalması tesadüf olamaz; belli ki yazar, yalnızlığa yapacağı vurguyu evirip çevirip onun kafasına geçirivermişti.

Yeni geliştirilen bu yabancı dile haliyle yabancı kalan esas oğlan birkaç cümle kurmaya çalışıyor kulaktan dolma bilgileriyle. Telafuzu kulak tırmalayıcı ama. Sesine, cümlelerine kendi bile anlam veremeyince susuyor. Bu sessiz zamanlar biraz daha mekan tasviriyle gizleniyor. Zaman geçip gidiyor, bu yeni dilin tek kelimesini bile anlayacağı yok.

Okuduğum son cümleydi
"Bir çocuk tekerlemesi dolayıp diline, yağmura inat ağır ağır yürüyordu düşünceli."

Giderek sonu daha az merak edilir bir hal alıyor bu roman. Tüm zamanların en prematüre finali bekliyor şimdi okuru.

Pompei

2007-03-19T22:47:00.000+02:00

Pompei'nin ilk kıvılcımlarını gören adamın bakışları da böyle olmalıydı.. diye düşünüyordu ciğerlerinin röntgenine bakan doktoru izlerken. Felaket çok yakındı, seçenekler çok az. Belki de sadece günün son hastası olmasından kaynaklanıyordu bu hali, bu saatte yorulmuş olmalıydı doktor, her beyaz önlük er ya da geç griye çalardı nihayetinde. Siyah beyaz akciğer haritalarından kopan sevecen sert bir bakış gözlerini bulmuştu sonunda,

- Bu meslek böyle işte, dedi sonunda

- Nasılmış ? diye sordu öylesine, yüzünde muzip bir tebessümle.

- Kendini tekrardan kaçamıyorsun, istediğin kadar tanı karşındaki.

Eskiyiverdi kısa sürede o tebessüm, sahteymiş meğer diye düşündü bu halini yakaladığında. En sevmediği şeydi, geyik muhabbetlerin "şaka bir yana" tavrıyla sona ermesi. İki yüzlülüğün en sık rastlanan gündelik hali. Gardını almayı ihmal etmemişti yine de.

- Dedim ya doktor, sigara benim için uzun vadeli bir intihar girişimi sadece.

- Kaç senedir bankacıyım diyorsun kendine ?

- Diyemiyorum hala, ama güzel bir şeyler yakaladın galiba. Hevesini kırmayayım devam et sen.

- Gelişmekte olan ekonomilerde "uzun vade" tercih edilmiyor olsa gerek. Sigara pek de iyi bir yatırım değil bu haliyle, değil mi.

- Bildiğim, benimsediğim, sevdiğim diğer tüm yöntemler elimden alındı. Gerçi bilirsiniz ya siz de laf olsun.

Pek olağan bir hasta doktor ilişkisi değildi. Birkaç sene en iyi arkadaştılar, sonrası klasik biraz, aynı düşü görüp yalnız uyanmışlardı. Ebru adında bir düş...

- Engin, şimdiden belirgin durumda akciğerlerinde sigara.

- Başka bir şey göremedin dimi, hani akciğer civarlarında, belirgin bir iz daha. Bir isim.

- O iz senden sonra belirmişti bende de, ama geçti işte. Sense hala.. Var olmayan bir şeyleri yaşatmak peşindesin.

Durumun gerginliğini küçümseyecek kadar keyifli bir kahkaha salındı birden odada.

- Evlendin değil mi, o yüzden böyle konuşuyorsun. Bravo! Anlatsana biraz, eşinin adı nedir. Masanın üzerindeki fotoğraf ona ait değil mi. Tuhaf bir benzerlik.

- Saçmalama be.

- Asıl uzun vade bu senin ki galiba.

- Engin bu konulara takılmaktan kurtul artık, sana tek diyeceğim bırak şu sigarayı, bugünlerini bile arayacaksın bak. Ve bir dahaki sefere başka bir doktoru tercih edersen sevinirim.

Konuşmak istemedi hiç, hemen çıkıp bir sigara yakmak için bu sevecen kovulmayı fırsat bilecekti. Hiç söylemediği birkaç cümle ile çıkıp gidecekti, dönmek üzere. Günün ilk karanlığına, hiç söylemediği birkaç cümleyi üfleyecekti dudaklarından.

Ne kadar nefret etse de geri gelecekti buraya.

Bir tek eski dostuna duyduğu öfke çağırıyordu eski aşkını şimdiki zamana.

Dur-durak

2007-01-30T23:15:00.000+02:00

Gözünü tanımadığın bir manzaraya açtın birden; doğumun da böyleydi, hatırlamazsın sen. Donup kaldın sonra, can havli bir telaş ile boş vermişlik arasında. Kendini sakladığın o uykulardan biri daha bitmiş miydi ? En zoru bu galiba, veda etmek sevgiliye. Gözlerin açık, algıların zifiri karanlık.

Geri dönülemeyecek kadar yol aldığın bir yer mi burası, yoksa bir adım bile ilerlemenin aptallık olduğu nokta mı. Kımıldayamıyorsun bile değil mi. Hayatın tüm birikmişliğini olur olmaz zamanlarda yaşıyorsun belki.

Bugün bir otobüs durağını ıskaladın sadece, uyan artık.

Şimdi Ateş...

2007-01-24T00:02:00.000+02:00

Duvarda her kelimesi soğuktan buz tutmuş, kan revan bir cümle. Bir post-it'e özensizce karalanmış, hoşçakal'la bitiyor. Ağlamış belli. Yerde küçük bir su birikintisi, göz yaşı; ipucu kalsın istemiş belli. Çıplak ayak bir titreme kalıyor geriye. Üşüyor herşey..

Bir sigara yakıp yere bırakıyor kendini. Ucundaki ateş ısıtır umuduyla hızlı hızlı çekiyor içine bir an evvel yaklaşması için. Ateş de kalıyor öylece.

Nerde peki ?

Hala soğuk. Sigara işe yaramamış belli ki. Daha da üşüyor ilk kelimede. Kendi kendine tekrarlıyor içinden. Fısıltısından ürküp susuyor. Kafasında dönüyor her kelime, toparlamaya çalışmıyor bile.

Şimdi ateş düştüğü yerde.

Memento 1

2007-01-21T21:45:00.000+02:00

- Mutlu musun peki ?
- Evet.

- E ne konuşacağız ki şimdi biz .

Muhtelif Hüzünler

2007-01-14T00:15:00.000+02:00

Bugün senin için güzel cümleler kurmak istedim. Olmayacak gibiydi. Ara verdim.

Geçen senenin muhtelif hüzünlerini ve hayal kırıklıklarını toplamaya başladım ben de. İadesini umduğum ne kadarıydı bilmiyorum. Yazdım sadece. Sonra toplamına baktım. Bitti.

Herşey muhtelifti, yani çeşitli.
Hepsi yalandı oysa, muhtelif kelimesi yer bulamazdı benim hayatımda.

İnadına, olabildiğince aynıydınız hepiniz. Güzel gülüyordunuz bir kere. Sabahları size uyanıyordum, haberiniz bile olmuyordu. Sonra bir akşam, durduk yerde ağlıyordum size. Yine haberiniz olmuyordu. Mevsimler gibi kovaladınız birbirinizi. Şimdi en sevdiğim mevsimi sorsalar verecek cevabım yok sayenizde. Hepsi güzel aslında diyorum, sadece ben yaşamayı beceremiyorum.

Dayı Dediğin..

2007-01-07T15:43:00.001+02:00

Uzun sayılabilecek bir otobüs yolculuğu bayram hengamesinde noktalanmıştı. Aramızda her zaman hatırı sayılır bir mesafe olan dayım karşılamıştı beni. Konuşacak mevzuu da az oluyor tabiki bu mesafe aralığında. Ortak noktamız "dayı" olmamızdı galiba bir tek. Heyecanımı paylaştım, ikiz yeğenlerimi görecektim yakında ama dedim, hala dayı diyemiyor keratalar yahu.

O da benim bu yumurcaklara soğuk kalmış olabileceğimi düşünmüş olmalı ki, bana kendi dayılarından bahsetti, iki dayısı vardı.
Bir tanesi pek konuşmazdı onlarla. Diğeri dayı değildi sanki, arkadaştı. Yedikleri içtikleri ayrı gitmezdi vs. Bu konuşma devam ederken, içeri yaşlı bir adam girdi. Dayım heyecanla fırladı yerinden.
- O merhaba dayı nasılsın ? Biz de senden bahsediyorduk tam.
Ben bu güzel tesadüfe seyirci olmanın keyfi ile gülümsüyordum. Yaşlı adam dayımla aramıza oturmuştu. Dayım bana anlattıklarını dayısına kısaca özetledikten sonra, bana dönüp
- Bak bu dayım diğeri, yani yakın olmadığımız...

Nasıl yani. Bayram keyifli geçeceğe benzer böyle giderse.

İlerde benzer bir sohbette "diğer dayı" ben olur muyum acaba diye bir an geçse de aklımdan, seçme sanşları olsa olurdu belki :) Ama bu konuda rekabet yok neyse ki. Aşağıdaki resim anlatıyor işte her şeyi, ortada zoraki favori dayı:

Aslında çocuklarla aram pek iyi değildir. İlkokul öğretmenlerine de hayranlığım bu yüzden belki. Nasıl olabilir ya, bir tanesi yeteri kadar sıkıntı olabiliyorken 20-30 tanesi bir arada. Otobüslerde, dolmuşlarda hani ön koltukta annesinin kucağındaki çocuk dönüp size bakar ya, meraklı meraklı. Ben o saniyeleri hiç sevmem işte. Hele bir de annesi de döner "aa abiye mi bakıyorsun sen" der. İşte o zaman, agucuk bugucuk yapmak zorunda hissediyor insan kendini. Ne sevimli ama dimi, ya evet. Neyse ben çocuk sevmiyorum galiba, yeğen seviyorum sadece :)

Bacak kadar boyları ile etrafta fink atan yeğenler, dünyayı zerre kadar umursamazken sen kendini onlara tanıtabilmek, dayı demelerini duyabilmek için kendini paralarsın. Sevdiler mi acaba aldığın oyuncağı. Çok stresli bu işler. Bir hafta sürdü uğraş. Nihayet birinden "döyi" kelimesini duydum da gözüm arkada kalmadı. Daha bu sabah döndüm İstanbul'a, kaç kere aramışımdır ne yapıyorlar diye unuttum. Dayı nerde sorusunun cevabını koltuğun arkasında arıyolarmış hala:) Sıradan özlemler hayat kurtarıyor belki de...

Rötar

2006-12-18T21:55:00.000+02:00

Bir sabah uyanır, iki aydır taşıdığın İstanbul'a kavuşma umudunu bir uçağın kanatlarına asmak için çıkarsın yola. Aklında soru işaretleri belirmeye başlar ama havaalanını çevreleyen sis bulutlarını gördüğünde. Fazladan bir soru işareti dediğin ne ki, ağır gelmez devam edersin.

Güvenlik rutinlerinden sonra kendinle başbaşa kaldığın ilk anda daha uçuşa bir saat olduğu gelir aklına. 5 saatlik uyku ile 1 saat boşluğu seyrederek beklemek zordur oysa. Tam kendini ikna edecek iken 1 saat dediğin 60 ufacık dakikadan oluştuğuna, yan tarafında oturanların uçuş saati ile ilgili konuştuklarını duyarsın. Henüz gelmemiştir uçak, ki hala havalanmadıysa oralardan buralarda rötar var demekti bu.Nerden duydular ki hemen demene kalmadan bu sefer havaalanı çalışanlarından birinin arka sırada oturan turist grubuna Türkçe-İngilizce bir şeyler anlattığını duyarsın. Anonstan önce sevgili misafirlerimizi birebir bilgilendirmek istediler herhalde. Bu ülkede yabancı olmak bu ülkede yerli olmaktan daha kolay olmalı.

Şimdilik sadece uçağın henüz İstanbul'dan havalanmadığı bilgisi. Tamam. Neyseki emektar laptopım yanımda. Ama emektar dedik ya, pili ne zaman çalışmaz hale geldi unutulmuş çoktan. Uygun olan tek fiş sigara içme kabinindeki. Oraya konuşlandırıyorum bezgin hücrelerimi.

Sigara içenlere yapılan eziyetlerin en büyüğü havaalanlarındadır herhalde. Küçük kabinlere hapis edilmiş onlarca masum tiryaki:) Bir yandan kafedeki televizyondan yükselen müziğe kabaran kulakların her dakika daha kalabalıklaşan, kalabalıklaştıkça daha eğlenceli olan sigara kabinindeki sohbetlerde daha çok.. Biz millet olarak İngilizce konuşmaya çalışmayı çok seviyoruz. Özgüven aşılıyor belki bize bu, biz de sizin gibiyiz aslında demek istiyor her cümle. Sadece aksanımız farklı işte. Ben gülme anımı telafuzu zor bir İngilizce kelimeye saklamışken, sabırsızlanan turistten geliyor kıvılcım. "Are you Konyali ? " diye soruyor karşısındakine. Tabi herkes cep telefonlarına sarılmış haber veriyor karşı kıyıda gözleri yollarda kalmış sevgililere. Ne kadar sık rastlasam da buna, telefonları "Çakkıdı" melodisi ile çalan bıyıklı, göbekli, kelli felli adamlar hala güldürüyor beni. Sıkıldım herhalde beklemekten.

5 saat mi dedi. Aman aman..Bir anonsla 5 saat olmuştur o 60 ufacık dakika dediğin. Bunu ehlileştiremezsin, 5 saat 5 saaattir yalnızca. Bir anons daha gelir peşinden, "bütün yolcular, takviye, check-in alanına lütfen !" Ne. Daha 5 saati sindirememiş kalabalık birbirlerinin gözlerini içine bakıyor anlayan var mı diye. Yok galiba, herkes anladığı tek şeyi uyguluyor "check-in alanına" lütfediyor. Bendeniz o sırada bu satırları yazdığımdan beklemeyi tercih ediyorum biraz daha. 5 saat nasıl biter başka. Cümledeki boşluklar doluyor birbir check-in alanından dönen yolcuların gülen gözlerinde. Takviye erzakmış efendim. Meyve suyu ve kek. Valla ben almadım ama gördüğüm kadarıyla vişneli ve çikolatalıydı takviyeler.. :)

Ne mümkün. Kaçamıyor insan kendisinden bu kadar uzun süre. Bu yüzdendir belki beklemek hüzündür çoğu zaman.
Biraz uyku,
biraz ederinin 10 katı kaşarlı sandviç,
biraz ince belli bol demli çay
ama çoğunlukla hüzün işte.

Noktalı Tebessümler

2006-12-10T00:08:00.000+02:00

Güzel cümleler kurmalı belki. Üst üste iki nokta ve paragraf kapama işareti ile bitirmeli her birini. İnanmalı artık noktalı tebessüm işaretlerine; “Gün” dediğinin, surat astığın saatler değil gülümsediğin bir an olduğuna.

Mesela bir kitapçıda “kişisel gelişim” bölümünde burnunu karıştıra karıştıra rafları seyreden adamı hatırlayıp gülümsemen gibi bu fotoğraflık tezada. Ya da diyet kola deyince aklına çocukluktan bir an takılmasına; hani mahalle bakkalı sen diyet kola istediğinde terslemişti ya seni, “Şeker hastası mısın sen, o şeker hastaları için. Normalini al bakim sen”.

Daha çok gülümsemeli işte bir yolu bulup. Şimdiden yolculuk planları yapmalı bir arkadaşın baktığı fala kanıp da. Bahar da gidilecek Avrupa ülkesini düşünmeli ve şu toplu paranın nereden geleceğini. Ha tabi bir de yol arkadaşını..

Masallara inanmayacak kadar büyümek tehlikeli olsa gerek. O aşamaya gelmediysem de dinlediğim masallar mutlu sonları bilmiyor yazık. Hem karınlarını tıka basa doldurup hem de kötü cadıyı alt edemiyor işte bizim bacaksızlar. Ya da büyükanneden sonra, tatlı niyetine mideye iniyor kırmızı başlıklı kız. Birer birer ayrılıyorlar gruptan, şöhreti paylaşmak istemeyen Bremen Mızıkacıları...

Giden gitmiş artık, diriltmiyor hiç kimseyi sihirli öpücükler.

Kashmir

2006-11-13T21:26:00.000+02:00

Sık tekrarlanan kelimeler gibi, hep aynı başı boş sevdalara kapılmak da anlamını yitiriyor bir süre sonra. Anlamsız olan birçok şeyin arasında buna da yer açmayı öğreniyorsun zamanla. Biliyorsun ki aşkın diyalektik bir yanı yok. En rasyonel söylemler eriyip gidiyor bir bakışa, bir gülüşe. Biraz şanslıysan bir arkadaşının omzuna döküyorsun aşka dair tüm savlarını. Gerçek şans ise sevgiliye bağışlanan bir cümlede.

Yol uzun, bir yere varacağı da yok üstelik. Pirinç boyu umutlar arşınladıktan sonra okyanuslar boyu hüzün biriktirip devam ediyorsun yolculuğa. Mevsim geçişleri bir bir yok oluyor sonra. İlkbahar, sonbahar eskidendi. Eskidendi yaprakların yavaşça serin akşamların yumuşak rüzgarlarından sarhoş olup düşmeleri yükseklerden. Şimdilerde yol kenarları, önceki gecenin ayazına yaz rehavetiyle yakalanmış, daha sararmaya bile vakit bulamadan ölüp gitmiş yaprak yığınları...Üşümeye başlıyorsun birden, daha ne kadar kaldı diye soruyorsun kendine? Dönüp, geldiğin yollara bakmaya cesaretin kalmamıştır artık. Devam etmek zorundasın.

Kestane kokan sokaklardan, tezgahların arasından geçip gidiyorsun. Bir avuç mutluluk dedikleri bu muydu? Yüreğin avuçlarının arasında çıktın ya yola, yer kalmamış sıcak kestane mutluluklarına.

Kaç gün oldu geçmişe döndü şimdiki zamanlar. Yol uzun, sen uzak. Yeni başladı daha soğuk alınganlıkları. Soğuk. Sardım sarmaladım kendimi mavi bir hatıraya. Yetmez bilirim, bu kış ancak kaşmir sevdalar ısıtır beni.

Telefon Rehberi

2006-10-16T22:36:00.000+03:00

Her şey olduğu gibi akıp giderken, pek de beklenmeyen bir anda çıkıyor karşına yüzleşmek istemediğin isimler, anılar. Haftasonu telefon numaramı değiştirdim. Uzun zamandır yeni kayıt yapmaktan başka bir iş için kullanmadığım telefon rehberini gözden geçirmekti yaptığım sadece. Hissettiklerim ise bambaşka.

Abur cubur arkadaşlıklardan kalan isimler; arkadaş bilinen ama artık çok yabancı isimler. Rehberden silerken tereddüt ettiğim isimler; bir an bile düşünmeden sildiğim isimler...Bir gün arar, tanımazsam çok ayıp olur dediklerim. Ölüm haberi ile sarsıldığım bir iş arkadaşım en çok. En çok o acıttı canımı silerken. Kabullenmek miydi bu şimdi ? Bilmiyorum.

Birkaç isim vardı yakın dönemde hayatımdan çıkarma kararı aldığım, birkaç kişi korkaklıklarını cümlelere gizleyen. Belki de daha önce beni hayatlarından çıkarmış olan birkaç kişi. Ne olmuşsa olmuş, bir şeylerden ürküp kafalarını kuma gömmüş deve kuşları.

Çok mu oldu, bu kadar silmişsem ne kalacaktı geriye. Yok hala SIM kart limitine çok yakınım.

Yorulduğum falan yok, aksine tuhaf biz haz aldım bundan. Hafifledim biraz. Daha rahatım şimdi. Ama yine de korktum biraz, bu kadar kolaysa insanları çıkarmak hayatımdan hem de yeni birilerini eklemek zaman alırken birgün boş kalır mı o liste.. En kötü ihtimalle 10 kişilik bir yemek masasını doldururduk herhalde kalanlarla. Güzel bir çatı katında, üzerinde herkesin bir parça emeği olduğu, sıcak yemeklerin, yemek sonrası çay, kahve ve sigara sohbetlerinin asla susmadığı, hayat boyu inadına birbirine tutunan dostların çevrelediği bir yemek masası.

Yine Uzaklar

2006-10-01T13:39:00.000+03:00

Bir yolculuk daha. Bir süre yine yokum ortalıklarda...

Adios Amor

2006-09-27T00:24:00.000+03:00

Geçen pazardı, ya da pazarı pazartesiye bağlayan bir yerlerdeydi. Hayatımda ilk kez bu kadar yakındım Güneşe. Uzansan tutarsın dedi içimden bir ses, ama avuçların yanar demeyi atladı herhalde. Yok yok kızgın değilim ona da. Aramızda kalsın ama o da şaşkın işte ben gibi biraz.

Gözlerimi kısıp gittim yanına sonra. Dokundum; anlamamıştım daha ellerimi dağladığını. Yüzünde gezinirken biraz hissetti galiba, en çok da serçe parmağım. O küçüktü zaten, en hassas olanımız. Diğerleri susturmuş olmalıydı onu, bana hiçbir şey söylemedi. Belki kulaklarım da uymuştu iç sese. Dinlemediler..

Telefon numarası dedi sonra biri, istesene ! Sus dedim daha çok erken. Bir an için nefes alırım diye uzaklaştım. Sonra -en yakın arkadaşıymış galiba- Merkür geldi. Gidiyoruz biz dedi. Erken ya da değil, telefon numarası tam da bu sırada istenmeliydi. Ama hayır, o bu galaksiden değildi ve yarın gidecekti kendi yörüngesine...Sonrasını dinlemedim. İşte o zaman hissetmeye başladım avuçlarımdaki acıyı. Biliyordum işte dedi serçe parmağım. Biliyordum yakacağını.

Biraz kendine gelir gibi olmuştu galiba herkes, biri olsun dedi ne zaman o galaksi anılsa biz sana hatırlatırız güneşi. Sonra da densizin biri güneş de bizim galakside değil miydi ki zaten, nereye gidecekmiş anlamadım ben dedi. Onun susturulması ile bizzat ilgilendim.

Baba ve Piç ve Elif Şafak -2

2006-09-19T16:12:00.000+03:00

Bir önceki yazımla ilgili sevgili İrem'in yönlendirmesi ile daha önce sağda solda dağınık olarak okuduğum ifadeler, basın bültenleri ve iddianamelere tekrar göz attım.

Elif Şafak'ın ifadesi;

Elif Şafak’ın ifadesi, 06. 06. 2006

Metis Yayınları tarafından ilk basımı 2006 yılı Mart ayında yapılan "Baba ve Piç" adlı romanı ben yazdım.

Savcılığınız tarafından yürütülen soruşturmanın içeriğini biliyorum. Türklüğü aşağıladığım iddiası ile hakkımda yapılan şikâyeti reddediyorum.

Kitabın kapağında da yazılı olduğu gibi, bu kitap bir romandır. Bu romanın belli bölümleri alınarak, bütünlüğü bozularak ve bazı cümleleri yorumlanarak yapılan suçlamaların hukuki olmadığı görüşündeyim.
Roman, bir bütün olarak değerlendirilmelidir. "Baba ve Piç" adlı kitabım bir edebiyat eseridir ve tamamen kurgusaldır. Anlatılan hikâye tamamen hayal gücümün ürünüdür. Kitapta iyi ve kötü yanlarıyla anlatılan onlarca karakter mevcuttur. Bu kadar çok karakterden bir ya da birkaçının laflarını cımbızlamak eserin bütünü hakkında yanlış bir fikir verdirtir. Nitekim, kitabımda, cımbızlanan bu tür lafların tam aksini söyleyen karakterler de bulunmaktadır. Bir romanda bir katilin, bir cinayetin anlatılması yazarın da katil olduğunu, ya da cinayeti haklı gördüğünü, ya da karakterin eylemlerini ve düşüncelerini birebir paylaştığı anlamına gelmez. Bu nedenle şikayetçilerin başvuruları haksız ve yasaya aykırıdır. Aksi takdirde, örneğin, dünya edebiyatının başyapıtlarından biri olan "Suç ve Ceza" adlı romanın yayınevi sahibi, çevireni, ya da yazarı hakkında da verilecek bir şikayet dilekçesinin işleme konması gerekir. Ne hayat ne de hukuk böyle bir saçmalığı kabul etmez. Bu soruşturma nedeniyle herkes tarafından bilinen bu gerçekleri, bir edebiyatçı olarak, "Baba ve Piç" adlı romanın yazarı olarak açıklamak zorunda kalmaktan utanç duyuyorum.
Benim bu kitabı yazmaktaki amacım, Türklüğü aşağılamak değil, tam tersine Türkler ve Ermeniler arasında insancıl ve barışçıl ortamın yaratılmasına katkıda bulunmaktır. Kitabın verdiği mesaj budur. Kastım da budur. Bu kitaba başka anlamlar yüklenmemelidir. Bu tür objektif iyi niyet kurallarına aykırı yaklaşımlar toplumda gerginliğe yol açar. Amacım gerginliğe yol açmak değildir. Tam aksine toplumda barışçıl bir ortam sağlamaktır.
Bu nedenle, bu suçlamadan dolayı herhangi bir ceza davası açılması Türkiye'deki demokrasinin gelişmesine katkı yapmaz. Aksine hem yurt içinde hem uluslararası kamuoyunun gözünde soru işaretleri yaratır ve yazılmış romanların bile ceza davasına konu olduğu bir ülke imajı Türkiye demokrasisini zedeler.
Hakkımda takipsizlik kararı verilmesini talep ediyorum.
Elif Şafak

Bu konuyu bir daha ele alacağım aklıma gelmezdi. 21 Eylül'deki mahkeme sürecini ve yaşanacak "Kahretsin bir yazarı yargılıyoruz, AB hayal bu durumda" sendromunu düşünüyordum daha çok. Herşeyden herkesten çok ülkenin yargılandığı bir ortam yaratılacaktı yine. Ama bu ifade ile ilgili birkaç cümlem olacak.
Elif Şafak'ın itirazlarından biri de kitaptaki bütünlüğün bozularak, bazı cümlelerin yorumlanması sonucu bu suçlamaların yapıldığı. Kendi itiraz ettiği konuya yine aynı şekilde yanıt vermekten geri kalmamış ama "Nitekim, kitabımda cımbızlanan bu tür lafların tam aksini söyleyen karakterler de bulunmaktadır". Yazarın bahsettiği cümleler ve karakterlere tekrar değinmek anlamsız olur, bir önceki yazımda çok açık bir şekilde bu cümlelerin havada kaldığını ifade ettiğime inanıyorum.
"Roman bir bütün olarak değerlendirilmelidir. Anlatılan hikaye tamamen hayal gücünün ürünüdür. Kitapta iyi ve kötü yanları ile aktarılan onlarca karakter mevcuttur." demiş Elif Şafak. Ama nasıl bir tesadüf ise kitaptaki o onlarca karakterden Ermeni soykırımı iddiasına karşı olan ya da Ermeniler'den hoşlanmayan (Armanuş'un annesi Rose) birkaç karakterin hiç iyi yanları yoktur ve sayfalar boyunca zayıf karakterlerinden bahsedilir. Hem de roman karakterlerinin ağzından değil, romanın yazarı tarafından. Yazarın ilk cümlesindeki ifadesine ise tamamen katılıyorum. Roman bir bütün olarak değerlendirilmeliydi, daha derin incelenmeliydi. Kitabın Ermeni meselesine taraflı bakışı hiçbir şekilde zedelenmeden daha sağlam bir iddianame hazırlanabilirdi.
Elif Şafak yazdığını tamamen kurgusal, hayal ürünün eseri bu romanı ile ilgili ifade vermekten utanç duyduğunu ifade etmiş. Oysa amacı Ermeniler ile Türkler arasında insancıl ve barışcıl bir ortamın yaratılmasına katkıda bulunmakmış. Keşke buna gerçekten cesaret edebilseymiş. Ama sanırım onun bu insancıl ortamın yaratılmasından anladığı Ermenilerinkinden pek farklı değil. Özür dilenmesi. Ki romanın esas kızının Anuş Ağacı'ndaki Ermenilerden dilediği gibi. Özür dilemenin romandaki karşılığı ise, benim romanda Türk tarafı ile özdeşleştirildiğini düşündüğüm Kazancılar'ın ensest tecavüzcüsü Mustafa'nın aşureyi içinde zehir olduğunu bile bile yemesi sanırım. Cımbızlanmış birkaç cümle değil bu, romanın kendisi.
Değinmek istediğim son konu ise Elif hanımın olayların nereye varacağını en başından itibaren bilmiyormuş gibi bir ifade verip de yine aynı ifadenin sonunda "yazılmış romanların bile ceza davası konusu olmasının Türkiye'nin uluslararası kamuyonu gözünde itibarını sarsacağından" dem vurması. AB'nin muhafızları tabiki yoğun bir ilgi gösterecek duruşmaya. Ve tabiki Türkiye bu konuda da üstü kapalı -artık kapalı tarafı mı kaldı o da ayrı mevzuu- tehditlere maruz kalacak. Düşünce özgürlüğü sağlanamamış bir ülkenin AB gibi kutsal bir oluşum da yer alması düşünülemez denecek hem yerli hem de yabancı basın tarafından. Ben çok sıkıldım artık bunları duymaktan, Elif Şafak'ın kitabına olan tepkim de en çok bu yüzden sanırım. Ermeni sorunu ile ilgili olarak Türkiye'de bir yazarın yargılanıyor olması mı daha antidemokratik, yoksa şu an halen bazı ülkelerde mevcut olan ve gelişmeler bu şekilde devam ederse yakında bütün Avrupa ülkelerinde kabul edilecek yasaya göre sadece "Ermeni soykırımını yoktur" şeklindeki bir ifadenin yargılanması mı ? Yani Ermeni soykırımı iddiasının kabul edilmemesi ceza davası konusu olacak. Yahudi soykırımında olduğu gibi. Diğer yandan Elif Şafak ve bizim diğer insancıl ve barışçıl yazarlarımız için böyle bir sorunun gündeme gelmeyeceği kesin gibi.
Tabi AB'nin son incilerini de atlamamak gerekir, üyelik koşullarına Ermeni soykırımının ve hatta Yunanistan'ın talebi üzerine Pontus ve Rumların da soykırımının kabul edilmesi gündemde. Hayda. Teker teker gelin yahu. Artık Elif hanım bu konuda da tamamen kurgusal bir roman kaleme alır yakın zamanda. İlginçtir ki Avrupa ülkeleri bize birliğe ancak soykırım yaptığımızı kabul edersek dahil olabileceğimizi söylüyor. Yani "Soykırım yapmayan giremez !"

Baba ve Piç ve Elif Şafak

2006-09-11T22:44:00.000+03:00

"Baba ve Piç" çok iyi bir kitap. Hatta abartmak istemem ama Ermeni diasporası ve soykırım iddiaları için belki de şu ana kadar hiçbir Ermeni yazarın sağlayamadığı katkıyı sağlayan bir başyapıt.

İş için şehir dışında olduğum bu üç haftalık dönem uzun zamandır ara verdiğim okumak eylemi ile barışmam için iyi bir fırsattı. Tabi ki riske girmek istemedim ve daha önce Bit Palas'ını bayıla bayıla okuduğum Elif Şafak'ı tercih ettim. Çok satanlara olan antipatim bile gerisinde kalmıştı bu isteğimin. Belki bu yüzdendi hayal kırıklığımın büyüklüğü..

Peki bir tek ben mi rahatsız olmuşum diye kitapla ilgili yorumları aradım, hatta bir ara aklımdan geçenden uzakta kalmadım da birisi suç duyurusunda bulunmamış mı bu kitap ile ilgili diye internette arama bile yaptım. Yapılmış efendim, Hukukçular Birliği'nden Kemal Kerinçsiz'in şikayetiyle. Sonuç:takipsizlik. Kitap sadece eleştiri içermiyordu savcıya göre. Kerinçsiz'in şikayetini değerlendiren savcı kitaptaki şu husuların da dikkate alınması gerektiğini buyurmuş, buyrun bakalım:

(1) Ama o zamanlar savaş zamanıydı, iki taraftan da insanlar öldü. Ermeni isyancıların ne kadar Türk öldürdüğünü biliyor musun? Hikayenin öteki tarafını düşündün mü hiç? Eminim düşünmemişsindir. Acı çeken Türk ailelerine ne diyeceksin ?...Türk devleti bile yokmuş. (sayfa 215)
(2) Ermeni iddiaları abartı ve çarpıtma üzerine kurulu, yapmayın bazıları iki milyon Ermeni öldürdüğümüzü bile söylüyor. Aklı başında hiçbir tarihçi bunu ciddiye alamaz. (sayfa 216)
(3) Küçük Şuşan'ı yakınlardaki bir Türk köyünden iki kadın buldu...Altı ay boyunca bu ana kız ona kendi çocukları gibi baktılar. (sayfa 247)
(4) Günümüzde Türklere laf eden bir sürü Ermeni olması Osmanlılaların onları fazla rahat bıraktığının açık kanıtıydı (sayfa 269)

sayın savcı bunları da göz önünde bulundurup takipsizlik kararı vermiş. Eğer aynı kitabı okumuşsak sırasıyla yukarıdaki ifadelerin kitaptaki karşılığı;
(1-2) sayfa 215 ve 216 da geçen ifadeler karaktersiz bir Türk aydını olan "Aşırı Milliyetçi Filmlerin Gayri Milliyetçi Senaristi"ne ait. Zaten bu ifadeleri diğer hiçbir karakter tarafından yüz bulmuyor, dahası bu bölümün sonunda okkalı bir dayak yiyor kendisi.
(3) sayfa 247, küçük Şuşan Türk katliamından kaçmayı başarmış ve yakınlardaki bir Türk köyünde bir ana kızın himayesine alınmıştır. Hatta bu ana kız üç hafta sonra yüksek rütbeli bir Türk subayı gelip de bölgede Ermeni yetimler bulup bulmadıklarını sorduğunda bile Şuşan'ı koruyor bu ana kız. Tabi ki Türk subayının bu soruyu ne niyetle sorduğu açık. Nedense bir Schinlinders List vakası gibi geldi bana bu. Sonra ne mi oluyor Şuşan'a ? Köyü eşkiyalar basıyor, ne hikmetse onun Ermeni olduğunu anlayan (Yahudilerdeki numaralandırma mı acaba) eşkiyalar para ödülü için onu Türk devletine teslim ediyor.
(4) aslında son bölümdeki ifadeye değinmek bile anlamsız, onu da Anuş Ağacı adındaki Ermeni sohbet odasına sızan birkaç aşırı Türk milliyetçisi hackerdan duyuyoruz zira..

Bütün bunlardan sonra savcının hangi kitabı okuduğunu, Elif Şafak'ın amacının ne olduğunu anlamaya çalıştım. İlkine yanıt bulamadım doğrusu ama ikincisi için ise belki de artık zamanlamanın doğru olduğuna inanan yazar şöhretini Türkiye dışına taşımak istemesi. Bunun için en kestime yol ise yine aynı kitaptaki bir ifade herhalde; sayfa 222 "Görmüyor musunuz hepsi İstanbul'un bohem,avangard, bir nevi kaymak sanat-manat çevresiden yüzler. Tüm dünyadan nefret eden ama en çok da kendi ülkelerinden nefret eden tipik üçüncü dünya eliti" olarak davranması.

Kitabın sonlarına doğru biraz teselli ararken daha da sarsıldım. Neden mi, çünkü Elif Şafak asıl bombayı sonra saklamış. Bütün kitapta karakterlerin ağzından konuştuklarına kendi cümleleri ile ağır bir vurgu yapmış.

Mustafa kitapta önemsiz bir karakter olarak çizilmiş. Kazancı ailesinin kaybetmeye mahkum erkeklerinden. Ama kitapta çok önemli bir rol üstlenmiş aslında. Kitabın başından bu yana, Türkiye'nin geçmişini unutarak (Ermeni sorunu) geleceğe baktığını, ancak geçmişi unutarak geleceği yaşanabilir kıldığı belirtilmiş. Kiminle benzerlik gösteriyor bu hayata bakış açısı, evet Mustafa ile. Ailenin ensest tecavüzcüsü Mustafa ile. O da ancak geçmişi unutarak geleceği yaşayabileceğine inanmıştı senelerce. Ölümü kendi elleriyle kucaklayana kadar. Ensestlik ise ayrı bir vurgu tabi, yüzyıllarca kardeşçe bir arada yaşamış iki halk; Türkler ve Ermeniler düşünüldüğünde..

Etiketler
baba ve piç, elif şafak

Ah be İstanbul

2006-08-19T19:59:00.000+03:00

Yok yok saplantı oldu bu İstanbul bende. Ne zaman iş için bir süre şehir dışına çıkmam gerekse daha bir aşık oluyorum bu kente. Herşey daha da güzel görünüyor gözüme. Bende pek görülemeyecek tarzda bir iyimserlik havasına bürünüyorum. Neredeyse trafiği bile seviyorum böyle zamanlarda. İstanbul'u izlemek için daha fazla zaman tanıyor diye. Pollyanna görse bu halimi, kahrolurdu kızcağız.

Aşkımız 1997 senesinde başlamıştı. Üniversite için bu şehra ayak bastığımda hiçbir şekilde nereye gideceğimi, ne yapacağımı bilmiyordum. Klavuzum karga olacağına olmasındı. Olmadı da zaten. Ama ben de pek iyi bir klavuz olamadım kendime. Bir şekilde Beyazıt'a ulaşmıştım. Ama bir şekilde diyorum ya, o zamanda bilmiyorum nerede olduğumu. Bakıyorum yanımdan kıyımdan geçen her otobüste Beyazıt - x yazıyor. Hemen bir bilet alıyorum. Ama neyseki son anda da bileti alırken Beyazıt'a nasıl giderim diye soruyorum biletçiye. Adam alışık olmalıydı ki köyden indim şehire vakalarına, sakin bir şekilde bana arkasındaki kocaman tabelayı gösterdi "Beyazıt Big Bazaar" . Şimdi o acemi aşık, sadık bir müptelası oldu bu şehrin.

9 sene boyunca nefret ettiğim zamanlarda oldu bu şehirden. Gittim ben de. Ama hep boğaz köprüsünde bıraktım yüreğimi ayrılırken. Geri dönmem de çok vakit almıyordu iş böyle olunca. Kavuşma anı da İstanbul tabelasını gördüğüm an falan değil, yine boğaz manzarasını gördüğüm andı hep.

Döndüğümde, tatil için seni terk eden aşıkların da dönmüş olacak. Ve sen yine herkese göz kırpacaksın davetkar.
Döndüğümde, yazlıklarını çıkarmış olacaksın belki üzerinden.
Döndüğümde, döndüğümü bile bilmeyeceksin ya olsun yine de.
Şimdilik hoşçakal...

Yorumlar

2006-08-17T00:00:00.000+03:00

Yazılarıma pek yorum almıyorum. Şöyle bir baktım da az önce bir sürü yazı da abidik gubidik yorumlar. İngilizce hem, en korkulan Tramvay adlı hikayem de bile var. Nasıl gaz veriyor ama; gördüğüm en iyi site, çok güzel yazılar, çok faydalı sık kullanılanlarıma ekledim, Türkiye çok güzel, rakı çok güzel, şiş kebap çok güzel yine gelecek ben vb. Kıyamıyor insan silmeye ama temizledim hepsini. Saklasa mıydım bir iki tane :) Neyse yine bırakacaklar eminim.

Kayıp

2006-08-06T15:53:00.001+03:00

Arada bir olur bu bana. Durduk yerde "yahu nerede benim diplomam" der evin altını üstüne getiririm. Ama hep başka şeylere takılır kalır "ne de olsa çıkış belgem var, o da iş görüyor zaten" diyerek de pes ederim.

Şimdi malum, hava epey bunaltıcı. Dışarı çıkmak pek de iyi fikir değil gibi. En azından hava kararıncaya kadar. Bu da diploma arayışı içi elverişli bir ortam sundu bana.
Her seferinde derleyip toplaması epey zaman alan odamın nasıl olur da bu kadar çabuk darmadağın olduğunu gördüğümde ufacık bir şok yaşarım. Hayat gibi şu küçük oda, birşeyleri düzeltmek rayına oturtmak ciddi zaman alırken, herşeyin mahvolması o kadar kısa zamana sığar ki aklın almaz. Tamam, esas olan insanın kendi kendini motive edebilmesi, hadi bakalım. Parlat şu odayı. Hem diploma da bu karışıklıkta bir yerlerde. Ödülün olacak değecek bu yorgunluğa.
Geçen sefer açmaya cesaret edemediğin tozlu bir koli durmakta köşede. Şimdi zamanıdır. Ama o da ne;
-üniversitenin ilk yılında kaldığım yurtta kullandığım dolabın anahtarı,
-o sene hayatımın ilk tatile benzer aktivitesinden kalan birkaç taş, Ölü Deniz'den,
-bir arkadaştan hatıra kırmızı clipper çakmak,
-ne zaman çekildiğini bile unuttuğum birkaç fotoğraf,
-zor zamanlarımda Giresun'da yaşayan dostlarımın gönderdiği kartlar, mektuplar (bunlar epey duygulandırdı)
-kardeşimin -ki şu an 18 yaşında- yazmayı yeni öğrendiği zamanlardan gönderilmiş bir mektup, abisinin sigara içen bir ay dede olarak resmedildiği :),

-İzmir'deki yeğenimin İstanbul'a geldiklerinde bende unuttuğu pembe lastik tokası,
-roman yazıyorum diye başlayıp da sonunu getirmediğim birkaç sayfa metin,
-ilk maaş bordrom,
-ne işe yaradığını hala bilmediğim birkaç kablo.. vs.

Evet bir zaman çöpçüsüyüm ben. Hep biriktirdim. Ne varsa. Çok ihtiyacım varmış gibi bakıp da hüzünlendiğim bir sürü ıvır zıvıra; saklamışım işte hepsini. Çocukken de köye gittiğimizde - ki genelde senede bir veya iki kere olurdu bu- harmandaki taş fırının deliklerinden birine bozuk para gibi şeyler koyardım. Sonraki sene bıraktığım yerde bulduğumda öyle mutlu olurdum ki. Hala çocuğum işte, hala günüm derdim nasıl daha fazla eğlenebileceğim. O taş fırın yıkılalı çok oldu oysa. Ki galiba son olarak en mutlu anıları koymuşum oraya.

Not: Diplomayı bulamadım yine. Olsun çıkış belgem var, o da iş görüyor neticede.

Eski Defterler

2006-07-29T23:11:00.000+03:00

Sıkıcı bir gündü. İyimser bir yaklaşımla eski defterleri karıştırma şansı buldum en azından.
2001- 2003 arası -aşıktım o seneler- yazdığım şimdi okurken pek de manalı gelmeyen şeyler aslında. Özlediğimi hatırladım aşkı. O hiç bitmeyecekmiş gibi başlayan karanlıklar, sonrasında bir bebek gülüşü kadar aydınlık bir sabah. Bir gün bir haykırıştır sadece dünyaya kafa tutmak, ertesi gün bir bakışa mağlup olmuşsundur.

30.10.2001
Şarkılarımın pusulası şaştı yine gecenin bir vakti. Sana mı ağlasam, kendime mi? Sana mı ağlasam, sensizliğime mi? Yeni yeni üşümeye başlayan hala yazın çıplaklığındaki sokaklarda kendi yükünü taşıyamayan bir zavallıya mı yoksa. Sende kalmalıydı hasretim, taşıyamıyorum işte. O son bakışta bırakmalıydım her şeyi sende. Her yazışımda kanlı cümlelerle kirletmezdim hiç yoktan masumiyetini. Oysa seni sevmiyorum bile. Hala aklımdan çıkmayışın neden? Niye bu kışı da dışarıdan soğuk bir yürekte ziyan edesin?

02.12.2001
Sana yazmadığım her kelimemi biriktiriyorum artık. Kah buraya, kah içimde öksüz kalmış bir köşeye. Bir bakışına taşan, gidişinde yitik...
Hiç bu kadar yalnız hissetmemiştim kendimi, en azından uzunca bir zamandır hiç. Bu kadar terk edilmiş olamam. Bu kadar benimle kalmamalıyım ben. Belki de tam olarak bunlar geçiyordu aklımdan seni ilk gördüğüm o akşam.
Aslında tam bilmiyorum ne yazmak istediğimi; yazmak isteyip istemediğimi bile...Sadece seni zikretmek istiyorum çoktandır duman altı olmuş küçük odamda. Dumana değil, sana boğulmak istiyorum sadece. Sebepsiz hüznüme katmak istiyorum seni de. Ortak edebileceğim başka bir şeyim kalmadığını gördüğümden bu yana herkese biraz yaptığım gibi.
Biliyorum, bu akşam ağlasam sabaha hiçbir şeyim kalmayacak. Ama kalsın istiyorum galiba. Biraz olsun bende kal istiyorum. Çok sürmez inan. Ama kalsın ne olur.

19.12.2001
Bana hangi şarkı yazdırırdı, hatırladım şimdi. Ne zaman kendimi dinlemeye başladığımı, ne zaman içimden gelen her sese öfkeli bir kederle boyun eğdiğimi. Sahi ağlar mıydım ben.
Dışarıda bu şehrin belki de son 30-40 yılda gördüğü en şiddetli kış. Fırtına. Adımını attığında caddeye, o neşeli kış ve kar denkleminin çürütülmesi bir tipiye bakıyor sadece. Kısa sürüyor. Suratını döven incecik, buz tozlarında unutuyorsun tüm neşeni. Sen de artık herkes gibi küfürler saydırmaya, bir taraftan da olayın faili olarak gördüğün tanrıya korkunu belli etmeye çalışıyorsun. Anlasın korktuğunu, anlasın ki daha da üzerine gelmesin her şey. Hem çabalarının boşa olmadığını bilsin, hiç değilse bir taraf mutlu olmalı bu kara düşler diyarında. Sahibi değilse kim olacak ki?

Birkaç günlüğüne unutuvermişim işte her şeyi. Birkaç günlüğüne sonu gelmez görünen uykulara boğmuşum kendimi. Her şey birkaç günlüğüne. Bir ömür olan, bir benim.
Ya durmazsa gürültüsünden, oynaşmalarından yorulduğum akrep ile yelkovanın sinir bozucu sesleri. Ya bir adım dahi atamazsam sensiz ?

04.10.2002

Gitmiş olmalıydın oysa parmaklarım sensizlikten ve sıkıntıdan kalemimden ayrılmadığı o dakikalarda. Gitmiş olmalıydın. Ve bitecekti her şey daha başlamadan. Ama hayır, farkında değilmiş gibi bir kapıya uzanacak elinin kalan günlerimin mührü olacağının açtın yine de. Yetmezdi sanki. Biliyordun belki bir de tebessüm ekleseydin bu dönüşe yetecekti. Gerisi kendiliğinden gelirdi zaten. Köşede duran uzun boylu tabureye yaslayıp dirseklerini beni izledin. Güldün. Kazandığın zaferin tadını çıkarttın bir süre. Bilmediğin dil de yoktu zaten, vücut dili mi eksik kalacaktı. Çaresizliğimi izledin gözlerin hemen yakalıyordu, kaçmamıştı yine. Denek tüm belirtileri gösteriyor ve başarıyla sonuçlanıyordu deneyin. Şimdi sıra uzaklaşıp gözlem yapmaktaydı. Yaptın. Kaldığın yerden başladı her şey dönüşünde. Göz yaşları kurumuş denek tekrar aynı teste tabi tutuluyor ve sonuç tekrarlanıyor. Tamam, yeter. Üsteleme artık. O gün anlamıştım seni sevdiğimi, aşkın organizmayı savunmasız kılan zehrini. Ve bazı bünyelere olan yan etkilerini. Yaşayamamak gibi, yaşasan da sorgulamak gibi..Seni bilmeden daha sensizliği ezberleyen bir bedende temize çektin tüm günahlarını. Aklandın. Git şimdi. Ardında bıraktığını nasıl olsa bilmeyeceksin hiçbir zaman.

Buyrun bakalım. Ne demeli şimdi ?
Olmalı mı, olmamalı ? Tüm umutsuzlukları, hüzünleri yalnızca bir kişide toplamalı mı ? Aşık olmalı mı ?

Tramvay

2006-07-27T23:42:00.001+03:00

- Ne oldu yine ? Sustun..
- Hiç dalmışım işte..

Zor tutuyordu kendisini. Bir cümle etse onunla ilgili, küsüp aylarca konuşmayacaktı keçi. Daha yeni barışmışken cesaret edemiyordu konuşmaya. Etrafına bakınmaya başladı o da. Nefes bile alınmıyor neredeyse, zar zor ciğerlerine attığını da ona laf anlatmaya çalışarak harcamamalıydı.Yanında, ayakta duran kadının çantası sürekli kafasına çarpıp duruyordu da ona bile bir şey demiyordu. Yer mi verse acaba sırf şu gıcığa inat. Tam karşısındaki yaşlı kadınla platonik yaşıyor gibiydiler. O bakınca kadın kaçırıyor gözlerini, kadın bakınca da o..Hafif bir tebessüm belirdi yüzünde bunu düşününce. Tamam işte bu da flörte ilk adımdı. Yüz kasları iyice gevşemeye başlamışken, kendini toparlamaya çalıştı. Dağıtmanın alemi yok. Menopozunun baharındaki bir kadına yok yere ümit vermemeli.. Saldı kendini. Bir tıslama kaçtı dudaklarının arasından gülüşe benzer. Kadın sert sert baktı bu sefer ne oluyor buna diye. Yanındaki adamda meraklı bir bakış fırlattıktan sonra hemen sokağa saldı gözlerini yeniden.

Birinin gözleri hep dışarıdaydı, tramvayda, yanı başında bunlar olurken. Yok işte, belli tutamayacak kendini..

- Yeter yahu, şaşı olacaksın valla !
- Ne ?
- Ebenin diyorum.. Oğlum kaç sene geçti, usanmadın mı ?
- Neden ?
- Bak yazık ebene de, hem benim performansım da bir yere kadar..

Diğer taraftan geçen tramvayın içine daldı bu sefer de. Verecek cevap yoktu. Belki şimdi görse onu, al işte diyecekti. Ama seçebildiği birkaç yüzde de onu bulamamıştı. Kesinlikle taraf olmak istemediği bir konuşmadan tek kaçarı o tramvaydı, son vagonu da az önce geçip gitmişti işte. Gözlerini ovuşturdu abartılı bir şekilde iki eliyle birden.

- Günaydın kaptan. Hatırladın mı onu hangi diplerde kaybettiğini.
- Nerde bulduğumu bile hatırlamazken mi.
- O durağı geçeli çok oldu dostum.
- Ne kadar şekilci bir insansın sen !
- Laf sokmaya da başladık hı. Tamam ayılmışsın sen.

Kırıldığını gizlemeye çalışmadı pek. Somurttu biraz. Parmakları diz kapağını dövdü sessizliğin sürdüğü birkaç dakika..

- Kusura bakma. Biliyorsun işte beni, kırmak istemedim.

Uzatmanın alemi yoktu. Elini savurdu şöyle bir havada.

- Boşver benim hatam aslında. Hiç söylememeliydim sana döndüğünü. Ama dört koca sene geçti üzerinden. Toparlan be artık.
- Toparlanmak isteyen kim. Biliyorum, onu yeniden göreceğim. Yani bilmiyorum ama hissediyorum işte. Hatırlıyorsun değil mi, hani...
- Eveet, evet. Hatırlıyorum, tramvayın kapısı açılmış ve o gelmişti.
- İşte yine böyle olacak gibi. Saçma galiba, belki öyle olmasını umuyorumdur sadece.

Karşıdaki adam şöyle bir çevirdi kafasını. İkisini de inceledi sokağın sıkıcılığından yorgun düşmüş gözler. Yanındaki kadın da zaten en başından konuşmaya taraftı. Genç çocuklar. Ne olur ne olmaz, nasihata ihtiyaç duyarlarsa diye. Ayakta çantasını en değerli varlığı gibi gören kadın bile bir pencere açmıştı kendisine askıya yapışmış kolu arasından.

- Peki tramvaydan indik. Onu gördün. Ne olacak söyler misin ?

Yine o güzel düşlerin memnuniyeti gözlerinde...

- Bir kere herşeyden önce sen olmamalısın yanımda.
- Tamam haşmetlim, hemen bir bahane ile uzaklaşıyorum yanından. Sonra ?
- Sonrası ne ? Al sana dört senedir gözlerini her kapattığında aklına düşen tebessüm. Kaybolduğum her yolculuğun rehberi gözleri. Sen de bilirsin nasıl da parlardı gülerken. Her sesten çekip çıkarmaya çalıştığın konuşması...
- Dur dur, ağlatacaksın şimdi beni.
- İşte bu yüzden nefret ediyorum onu seninle paylaşmaktan.
- Kızma hemen be ! İstediklerini bir düşünsene. Yani elinde onun birkaç dakikalık kamera kaydı olsa..

Adam hak verdi. Doğru. Birkaç saatlik görüntü dindirecekse herşeyi sorun yoktu, koftiden bir özlem yani bu. Kadın kızdı biraz. Olur muydu öyle saçma şey. Yitirilen neyi geri getiriyordu ki salt görüntü. Özler miydi hala Hasan Beyi böyle olsaydı. Ayakta duran kadın da kızmış olacak ki okkalı bir tane geçiriverdi kafasına.

- Saçmalama yine.
- Gördün onu. Ben de uzaklaştım hemen oradan. Hatta bir yere gidip birer çay içmeye bile başladınız. Sonrasını soruyorum ben..
- Bizim iletişimimizin en belirgin tarafı imaydı. Hep vardı sanki, her cümlede. Onu ne kadar özlediğimi ima ederdim, ve eskiden ima etmeye bile korktuğum gülüşünün güzelliğini.
- Sonra elleriniz kenetlenmiş halde çıkardınız oradan herhalde..
- Bu sefer kızamıyorum sana.
- Asker yolu beklersin artık, daha da iyisi belki beraber gidersiniz. O da gitmedi daha.

Hayır kimse duymadı. Duymamış olsun kimseler ne olur. Ah şu aptal adam. Yine dışarı kaçırdı gözlerini. Mümkün olsa şimdi atlardı şu camdan. Durağa da yanaşamadı bir türlü of.. Ah be sersem, ah be densiz. Seninle ulu orta konuşan da zaten kabahat. Küfür edecek gibi dikti gözlerini üzerine. Kızarmıştı o da. Bakamıyordu bile yüzüne. Parmakları yine diz kapaklarında...

İkisi de bir durum kontrolü için etrafı kolaçan etmeye başladılar. Yaşlı kadın şaşkına dönmüş ifade ile baktı onlara. O bile anladıysa. Ah dedi kadın içinden Hasan Bey, ne hale geldi dünya görüyor musun. Tövbe tövbe sakalları da var bir de. Nasihat için fırsat kollamasına yandı, vakit kaybı...Ne denirdi ki bunlara. Ayaktaki kadın da fark etmişti konuşmanın son noktasını. Yüzündeki ifadeyi kolunun ardına gizlemişti. Ayakları her an saldırıya uğrayacakmış gibi kaçış pozisyonundaydı sanki. Şeytan diyor al şu çantayı...Cam kenarındaki adam ise hiç gizlemeden gösterdi tiksintisini. Tükürecekmiş gibi bir surat ifadesi ile arka tarafını kollayarak kalktı yerinden. Bacakları onlarınkine temas etmesin diye harcanan gereksiz bir çabadan sonra güvenli bölgedeydi...

Artık yanaşılmıştı son durağa. Facianın bütün tanıkları inmişti. Arda kalan ikilinin ise yüzlerindeki vazo kırmış çocuk ifadesi kaybolmuştu.

- Kızgın mısın lan hala ?
- Geçti artık. Hadi çıkabiliriz sığınaklardan. Hem biliyor musun, sonunda gördüm onu.
- Saçmalama, ne zaman, neredeydi be. Neden söylemedin ?
- Karşımızda bir adam vardı, panik bir halde hemen kalktı ya yerinden.
- Ne alakası var adamın onunla ? Uçtun sen !
- Oydu işte. O kafeden el ele falan çıkamazdık. Aynen böyle kaçardı o da...

Reklamlar ve Kadınlar

2006-07-22T15:30:00.001+03:00

Geçen hafta Karayip Korsanlarına gittim. Ama film hakkında yazmayı düşünmüyorum şimdi. Filmi beklerken TV de karşılaştığımızda zapladığımız reklamlar sinemada da buluyor bizi. Üstelik bir de üzerine para veriyoruz izlemek için. O zaman film başlayana kadar girme salona diye düşüneceksiniz ama yok olmaz, sinemanın da bir adabı vardır; filme zamanında girilir, ışıklar söndüğünde yer değiştirmek serbesttir, eskiden olduğu gibi gösterime girecek bir kaç filmin fragmanı keyifle izlenir...vs. Ama değişmiş herşey, bazılarının pazarlama dehası olarak gördükleri bu tip olaylar gündelik hayatlarımızı basbaya sömürüyor işte...

Asıl konu şu, tamam peki madem zorla izliyoruz bazı reklamları en azından cinsiyet ayrımcılığı yapmayın yahu. Deren çayın kadınlara özel çayı !! Ne ? Kadınlara özel çay da ne.? :) Reklamda kadıncağız sevgilisine ileride birgün fena halde kabız olsa da kendisini sevip sevmeyeceğini sorar. İlişkilerinin -yönü- hakkında soru işaretleri oluşuyor tabi .. Neyse inanın çok merak ediyorum bu markanın kadın çayı satışları nasıl acaba.

Reklamlardaki kadın egemenliği konusunda birçok örnek var. İlk etapta aklıma gelenler, mesela son dönemde Garanti Bankasının 5 dakikada kredi - denemek için internetten yaptığım başvuruya cevap 6 saat sonra geldi- kampanyası. Oradaki bizim gerizekalı erkek karakterin dünyadan haberi yoktur;yaptığı türlü salaklıklarla utandırırır karısını. Karısı fena halde açıkgözlü zeki bir kadın. Ne yapsın olmuş işte bir kere bu evlilik idare ediyor kocasını. Ama her bir halt için de banka kredisine başvurmayı ihmal etmiyor yine bu zeka. Tamam yok mu böyle çiftler var tabi. Ama neden reklamlarda hepsi.?

Ünlü futbolcuları ipe dizip dömi-vole goller atan uzun bacaklı güzel kızlar ne kadar katkı sağlıyorlar ürünün satışına.? Ya da şu bir gerçek ki bu ülkede bilgisayar kullanıcılarının önemli bir yüzdesini erkekler oluşturur. Ama Casper da reklamında bu yüzdeyi görmezden geliyor sanki. Çağ dışı kalmış teknolojiyi takip etmeyen erkek kullanıcı neyseki işinin ehli -matriksten fırlayıp gelmiş- bir kadın sayesinde doğru yolu buluyor.

Algidanın Türkiye pazarına girdiği ilk yıllar. Ve Magnum kadın dondurması ilan ediliyor. Hala da öyle ya. Artık sokakta Magnum yiyen erkeklerin halini düşünün :) Reklamlardaki hatunlar gibi keyif alamıyorlar tabi o Magnumdan. Hatta bir tanıdık eş dost falan görmesin diye ısıra ısıra iki dakika da bitiyor o dondurma.

Kadınların esas tüketici olarak görüldüğü ve reklamlarda her defasında onore edildiği bir dünya. Kadınlar ne kadar etkili tüketimde ? Tamam ben de tartışmam bunu, tüketim neredeyse kadınlarla özdeşleşmiş. Ama ileride şunu da yaşamak istemezdim doğrusu. Marketteyken eşiniz arar,

- Çamaşır suyu aldın dimi canım ?
- Evet.
- Ama doğru markayı aldın dimi, bak karıştırma reklamında ihanet eden sevgilisini çamaşır suyu ile temizleyen kadının olduğu marka değil,
-Tamam tamam biliyorum. Kocasının beyazlarını daha adamın üstündeyken çamaşır suyuna basan kadının olduğu reklamdaki.....

Boşver Dayı

2006-07-16T22:54:00.000+03:00

"Zamane çocukları işte" deyip de geçilebilecek bir konudur belki. Ama bana pek öyle gelmedi. İnsan kendisini başka birinin gözünden - 9 yaşındaki yeğeni bile olsa bu - görünce ürküyor bazen.

Bu akşam da benim başıma gelen buydu.

Malum teknolojinin nimetleri İzmir'de yaşayan ablam ve onun büyümüş küçülmüş kızı Gözde ile arada bir MSN ile görüntülü konuşma yapma fırsatı vermiş. Neden kullanmayayım, değil mi ? Konu ya da karşı kameradaki görüntü ne olursa olsun her zaman garip geliyor ya bana odamda öyle kendi kendime konuşurmuş gibi.. Neyse..

Bu akşam ki asıl şok şuydu benim için; rutin aile sohbeti tamamlanmış, görüntülü konuşmanın diğer ucunda bir tek Gözde kalmıştı.

- Dayı bir şey soracağım sana.
- Sor canım...

Meraklı işte kendi adını aramış google'dan. Karşısına çıkan ilk siteye girmiş. Sevdiği bir görüntüyü masaüstü duvar kağıdı yapmak istemiş. Ama şimdi kurtulamıyor ondan. Buymuş sorun. E tamam kolay. Anlattım. A oldu dayı sağol, ah şu çocuklar diye geçirdim o an içimden.
Ama hayır tekrar eski haline geldi ? Aaa. Neden ki. Dur bakalım şimdi şunu yap, sonra bunu. Yok hayır olmadı. Hay aksi, bir de şunu dene. Hayır olmuyor. Bana kalsa sabaha kadar uğraşırım bununla. Ama Gözde sonunda sıkıldı.

- Tamam dayıcım, sorun değil sonra hallederiz..

Bir dakika, bir dakika. Bunu benim söylemem gerekmez miydi ? Yaş neredeyse 30. Ama çözülmesi o an için mümkün olmayan bir sorunun çözümü için boşuna kafa patlatmamamı bana 9 yaşındaki yeğenim söylüyor. Eyvah, işte bu korkutucu. Bazen bırak gitsin diyebilmeli insan. Bu mu acaba sorun ?

Not: Bu arada bence o resim falan değil bir trojan olabilir. Kesin tehlike altında yeğenim. Cuma akşamı İzmir'e yolculuk görünüyor bana :)

Cold Case

2006-07-15T17:07:00.000+03:00

Cnbc-e nin en sevdiğim dizilerinden. Gerçi dünkü bölümde biraz yavan işlenmiş ağır bir konu vardı. Malcolm-X Amerikası, ileride birer elmas olma hayali ile yetişen siyahlar..

Hemen sadede geleyim. İnsan sevdiği bir dizinin bitmesini bu kadar sabırsızlıkla bekler mi ? Bekliyor işte. Dizi sonunda, taşlar yerine oturup katil bulunduğunda öyle güzel kapanış parçaları seçiyorlar ki. Gel de bekleme. Tavsiye edilir..
Not: Fotoğraf sadece bilgi amaçlıdır. Diziyi sevmem de etkili olduğu düşünülmesin :)

BLOG FİKRİ

2006-07-15T01:40:00.000+03:00

Her gün aklından yüzlerce cümle gelir geçer. Bazı kelimeler yapışır kalır zihnine.
Yazmak için sabırsızlandığın anlar da tam olarak bu anlardır. Bir ucundan yakalayıp başlamak için sabırsızlanırsın blog yazına. Ama dur bakalım, yorucu bir gündü. Asansörsüz bir apartmanın 5.katında yaşamanın yaz faturası; terli giysiler. Önce bir duş almalı. Tamam o da bitti. Ama bir boşluk var hala, yok yok bu sefer hayata dair manevi boşluklar falan değil. Basbayağı miden işte bu.. Sipariş gelene kadar biraz uzanıp zihnindekileri toplarlamak iyi bir fikir belki.
Kapı çalar. Ama bu haksızlık. Eskiden hiç bahşiş falan vermezdim. Şimdi mecbur hissediyorum kendimi 5 kat tırmanmış soluk soluğa kalmış adamı görünce. Neyse ne olursa olsun yine de bir çay ve sigarayı hak etmiş olmalıyım bugün. O da tamam.

Şimdi blog yazımda sıra. Ama hayır haksızlık etmeyeyim kendime. Bütün gün bilgisayar karşısında geçmiş zaten. Belki biraz müzik dinleyip gözlerimi dinlendirdikten sonra devam ederim...

Kaç şarkı, kaç albüm bitmiştir bilmem. Ama evet alarmı duyunca anlarsın uyuyakaldığını.

HİSSETMEK

2006-07-06T21:54:00.000+03:00

Kötü bir gündü evet.
Ama güzel olan hissetmekti..
Eve dönerken yüzünde o tatlı yaz akşamı esintisini.

Blog deneyimime başlamamı teşvik eden Ali Sağlam'a teşekkürler.

Şimdilik daha önce renklidefter.com'da yazdığım bazı yazılar başlangıç olsun.. Gerisi. Kim bilir.

Ne Demeli ?

2006-07-06T00:27:00.000+03:00

Giderken bir şarkı bıraktın ya ardından, “dinleyince beni hatırla” dediğin. En çok buna kızıyorum şimdi. Gitmenden bile çok neredeyse. Biliyordum çünkü bir gün gideceğini, eşyalarını toplamıştım usul usul. Senden habersiz. Sen yoğun olurdun ya hep, vaktin olmaz diye. Gitmeni istediğimden değil inan. En sevdiği çocuğunu uzaklara yollayan bir anne kalbi vardı o zaman bende. Sende başını alıp gitmelerin, okyanuslara açılmaların coşkusu…

Bilemedim işte yetinmeyi. Daha seni tanıyamadan hasretinle yetinmek bir de, öyle zor geldi ki. Zaten toplasan bir hatıra defteri hayatın bana verdikleri. Yıpranmış sayfalar arası, unutulmaya yüz tutmuş aşklar. Seni de eklesem ağır gelir artık, taşıyamam bu kadar hasret heybemde. Sen gitmeden söylemeliydim belki bunları. Sen, kıymadan aşka.

Ne demeli ya kaybolacağını bile bile kendini çıkmaz sokaklara salan yüreğime. Ne demeli şimdi aşka övgüler dizen şiirlere. İyisi mi alıp başını gitmeli sen gibi uzak bir kente.

Naftalin

2006-07-06T00:20:00.000+03:00

-Ne oldu, neyin var?
-Hiç. Biraz yalnız kalmak istedim sadece…
YALAN. Hem de artık benim bile inanmadığım bir yalan. Hiç yalnız kalmak istemedim,haşaa. Tam tersi. Hep şımartılmaktı tek istediğim. Durduk yerde, olur olmaz şımardım ben de. Kendim bile şaşırıyordum,"ya şimdi neye şımarmıştım?".Ama bir köşede bekledim sessiz karanlıkta. Çocukken böyle saçma şeylere öfkelenince elimden bir şey gelmez gardıroba gizlenirdim. İçerideki her anımda annemin beni bulmasını, gelip gönlümü almasını düşlerdim. O bin pişman yaptığından öperdi yanaklarımdan özür dileyerek, aslan oğlum falan derdi. Ben de şımarır daha da küserdim .Bir taraftan ağlayıp, bir taraftan da ne kadar kırıldığımı anlatmaya çalışırdım kısıtlı alfabem ve cümlelerimle. Ama hiç böyle olmadı. Akşam olana kadar kalırdım orada, naftalin kokardım. Niye böyle güzel kokan bir şey kaçırırdı kendinden güveleri? Neyse, sıkılırdım. O yaş sır çözmek için hiç de uygun değildi zaten. Mağlubiyeti kabullenmiş , kırık kalbinden çok boş midesini dinleyen her zavallı gibi çıkardım er geç oradan. Oysa bir damla bile ağlayamadım daha. Dokunsalar.bir dokunsalardı..Ah!

Şimdi de böyle hissediyorum. Ama komik olan bu yaş da hiç uygun değil sır çözmelere. Hala tüm dolapları içimin naftalin kokar.

Böyle şeyler yazmayalı çok olmuştu, en son kendime bu denli saldırdığım; bu soğukta bütün pencereleri açık bıraktığım yer Batu apartmanıydı. 7 numara. O küçücük odamı hatırlıyorum şimdi. Sonra o sene aldığım bilgisayarın aslında duman sarı değil beyaz olduğunu. Bir zamanlar tüller de öyleydi. Naftalin koktuklarını bile hatırlıyorum. Sonra dumana boğdum her şeyi. Ateşe verdim sigaramın ucunu art arda, odamı, hayatımı. Paylaştıkça azalırdı; ama arttı. Doğru orantılı denklemlerin ne kadar yabacı olduğunu bilmezdim o zamanlar aritmetiğimde. Tek bilinmeyen vardı hayatımda.. İyi bok yedim de çözdüm; tek içinden çıkılmayanım, tek girdabım var şimdi. Her sene ismi değişti ama tekti…

MEVSİM

2006-07-06T00:11:00.000+03:00

Neden insan dönüp dolaşıp kendini yaralıyor sonunda.
Tutulmayan onlarca yeminler aşıp da hem. Hem de bile bile biraz daha kan kaybetse…artık zor devam etmesi.
Çiğnenen her yemin dallarını çıplak bırakıyor salaş bir sokakta nedensiz büyümeyi becerebilmiş bir ağacın. Hani sonbahar olsa anlamaz, bilmez kimse. Yaz geliyor. Sormazlar mı şaşkın neden böylesin diye. Sorulacak bir bu kaldı. Cevabını hala bilmediğin.
Ne olacak peki böyle…
Ya koparacaksın hayat denen toprağa yapışmış köklerini, ya da sarılıp her bir yaprağına mevsimlerden koruyacaksın yüreğini.